EINDE

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar ik stop ermee.

Deze namiddag ben ik een beetje te hard geschrokken.
Toen ik mijn e-mails even wou checken bleek dat mijn account gekoppeld werd aan een skype-account. Nu gebruik ik skype niet en zie niet in waarom ik dat in de toekomst zou gebruiken.
Bleek dat er tussen mijn contactpersonen ook individuen stonden die ik NIET heb toegevoegd.
Meer nog. Eén van die contactpersonen was de afzender van e-mails die behoren tot mijn lijst van ongewenste e-mails !!!
En verwijderen gaat niet !!! Het is een skype-contactpersoon. Dit betekent dat ik naar mijn skype-account moet gaan om die persoon daar te verwijderen. Maar ik heb geen skype-account !!!
Dus moet ik die eerst aanmaken, om dan pas die persoon te verwijderen !!! De wereld op zijn kop !!!
Je skype-account loskoppelen gaat "voorlopige" ook niet (afwachten of het in de toekomst wel zal kunnen ...)

Wie beslist eigenlijk zomaar dat ik een skype-account moet hebben? Wie voegt contactpersonen toe in mijn naam? Privacy? Daar hebben ze blijkbaar nog nooit van gehoord !!!

En dat is niet alles !!!

Enkele weken terug kwam ik tot de ontdekking dat je naam in koeien van letters op je kasticket staat!!!
Blijkt dat heel wat winkels de persoonlijke gegevens van je klantenkaart zomaar op je kasticket afdrukken. Daar ben ik ook niet mee akkoord.
Als ze niet kunnen voorkomen dat mijn naam op het kasticket komt, dan laat ik gewoon mijn klantenkaart annuleren en alle gegevens verwijderen ...
Winkel na winkel, klantenkaart na klantenkaart zal zo door mij gecontroleerd worden en zonodig verwijderd ...

Ook beslissen ze zomaar zelf hoe je je online bestellingen moet betalen !!!
Zo bestelde ik enkele weken geleden een e-book bij bol.com.
De eerste keer dat ik een e-book bestelde kreeg ik dan een e-mail met alle gegevens ivm de te verrichten betaling. Na betaling was het boek dan beschikbaar op mij tablet.
Nu zat ik tevergeefs te wachten op de betalingsopdracht. Het boek was wel onmiddellijk beschikbaar ...
Achteraf bleek dat ze de som gewoon via mijn visa-kaart hebben geïnd!
Zonder mijn toestemming te vragen!
Zonder mij te verwittigen dat ze mijn visa-kaart zouden gebruiken!
Zoiets vind ik niet kunnen.
Ik ben onmiddellijk naar mijn bol-account gegaan en heb alle gegevens ivm betalingen gewist.
Ik beslis hoe, wanneer en met welke kaart ik mijn betalingen doe !!!

Ik begrijp dat we evolueren naar een maatschappij waarin hoe langer hoe meer via internet gebeurd.
De digitalisering is niet tegen te houden. En voor mij hoeft het ook niet.
Ik haat alleen het feit dat hoe langer hoe meer automatisch gebeurd waarbij ze zelfs niet de moeite nemen om je op voorhand te verwittigen, om je toestemming te vragen, ...
Dit is een evolutie waar ik helemaal niet achter sta ...

Rijsel

Rijsel, dichterbij dan je denkt ...

Het is een mooie stad, althans de oude binnenstad toch want die zit vol met oude gebouwen en straatjes vol leuke winkels en winkeltjes.

In de voormiddag stond een wandeling door de oude binnenstad op het programma.

's Middags heb ik genoten van een typisch Frans gerecht: tartiflette. Mooi geserveerd in een kommetje. En met een glaasje witte wijn was het nog zo lekker.

In de namiddag zochten we het "Café Le Waf", een hondencafé.
In een ongedwongen sfeer maak je kennis met de viervoeters. Sommige hebben er een permanente thuis, andere zijn ter adoptie. Eigenlijk best een leuk initiatief. Als je adoptie overweegt, kan je verschillende keren op bezoek gaan om te zien of de hond van je keuze ook echt bij je past.
Een uniek initiatief.

Notre-Dame à la Rose

Het hospitaal Notre-Dame à la Rose is te vergelijken met het Hospice in Beaune.

Op het einde van de 12de eeuw rijzen in de graafschappen Vlaanderen en Henegouwen heel wat hospitalen uit de grond. Het Sint-Janshospitaal van Brugge werd omstreeks 1180 gesticht, als één van de eerste. Het hospice van Beaune werd pas in de 15de eeuw opgericht.

Dit hospitaal werd in 1242 gesticht door Alix de Rosoit. Het beheer ervan vertrouwde te toe aan een congregatie van Augustinessen. Bijna 8 eeuwen werden hier de nodige zorgen verstrekt aan armen en zieken.
Het is één van de laatste gasthuissites die door de aanwezigheid van een boerderij, tuinen, ijskelder en kerkhof naast de klooster- en gasthuisgebouwen, geheel zelfstandig kon bestaan. Het vormt de getuige van de manier waarop gasthuizen in de Middeleeuwen functioneerden.

Het museum bevat een schat aan medische instrumenten. Veel meer nog dan het museum Dokter Guislain in Gent.

Na je bezoek aan het museum kan je op het terras van de cafetaria genieten van een kop koffie of een frisdrank in gezelschap van enkele poezen. Wij telden er vijf. Misschien zijn het er zelfs meer.

Nuttige info kan je vinden op www.notredamealarose.com.

Keukenhof

Een prachtige dag was het gisteren om de overvloed aan bloemen in Keukenhof te bewonderen. Dit jaar kan dat tussen 23 maart en 21 mei.
En ik was niet alleen ... volk ... volk ... volk ... ongelooflijk veel volk ... en ongelooflijk veel nationaliteiten.

En toch kon je volop genieten van de mooie bloemperken. In het park van 32 ha werden meer dan 7.000.000 bloembollen gebruikt!

Als je een foto wou met niet te veel mensen erop moest je soms wel geduld hebben. Iedereen wou natuurlijk een mooie foto.

Hier en daar waren zelfs speciaal daarvoor banken, scooters, een waterput, grote stenen, enz. aangebracht. Je mocht er naar hartenlust op plaatsnemen tussen de bloemen om zo een mooie foto te maken.

En honger hoef je ook niet te lijden. Niet alleen waren er verschillende restaurants (waar natuurlijk veel volk zat en waar je dus waarschijnlijk veel geduld moest hebben om aan eten te geraken), maar overal in het park staan er eetkraampjes.

Tot slot nog een klein beetje geschiedenis (het volledige verhaal kan je nalezen op www.keukenhof.nl):
Het verhaal begint in de 15de eeuw toen gravin Jacoba van Beieren haar groenten en fruit uit de Keukenduin haalde. Vandaar ook de oorsprong van de naam "Keukenhof".
Rond 1550 bracht de heer de Busbecq, een edelman uit Vlaanderen, een paar tulpenbollen mee uit Turkije. Die gaf de bloembollen aan een vriend, een zekere Carolus Clusius (voor wie ook in Keukenhof een plaatsje werd vrijgemaakt). Ondertussen groeide de populariteit van de tulpenbollen. In de 17de eeuw sprak men zelfs van "tulpenmanie". Het complete verhaal kan je nalezen op www.tulpen.com/kinderen/geschiedenis.
In 1641 werd kasteel Keukenhof gebouwd en het landgoed groeide uit tot een oppervlakte van ruim 200 ha.
Het kasteeldomein werd hoofdzakelijk gebruikt voor de handel in tulpenbollen.
In 1949 werd het concept voor een tentoonstelling van voorjaarsbloeiende bloembollen bedacht. En in 1950 ging het lentepark Keukenhof voor het eerst open.

Kruidtuin

Vorige week moest ik nog eens voor 1 dag naar Brussel, opleiding ...

Onder de middag wou ik toch eens naar buiten. Gewoon de benen strekken, het hoofd leeg maken en een frisse neus halen. Gelukkig was het niet zo ver van de Kruidtuin, "den botanique" in de volksmond. Daar had ik al veel over gehoord, maar nog niet gezien.

Het is een mooi stukje natuur midden in een woestijn van glas en beton. Echt de moeite waard om er eens rustig in rond te wandelen. Het was maar kort, maar toch heb ik ervan genoten.

De officiële opening van de Kruidtuin vond plaats in september 1829, waarna het park nog enkele malen werd vergroot. Het park was een wandelgebied vol exotische planten waar soms speciale evenementen plaatsvonden. 

Eén van deze evenementen vond plaats op 26 september 1864 toen hier "Le Géant" opsteeg, een luchtballon die 6.000 m3 gas bevatte en 40m hoog was. De man achter deze indrukwekkende vlucht was Gaspard-Félix Tournachon, beter bekend als Nadar, die in 1858 in Parijs al veel succes had geboekt. Zijn komst naar Brussel lokte zelfs koning Leopold II naar de kruidtuin. De dichte menigte moest in bedwang gehouden worden met speciaal ontworpen afsluitingen die sinds dan nadarafsluitingen genoemd worden.

Weekendje Erezée

Erezée ligt ergens in het midden tussen Marche-en-Famenne en Vielsalm, midden in de Ardennen dus. Het is een klein dorpje, maar de beenhouwer heeft machtig lekkere charcuterie.

De eigenaar van de vakantiewoning was eveneens eigenaar van de ruime camping een klein eindje verderop. Zij hadden een wandelzoektocht samengesteld. Leuk. Kan je op een originele manier de onmiddellijke omgeving verkennen.

Voor ik naar huis ging, wou ik toch even naar Erezée zelf. Het is een klein dorpje boven op een berg. Het kerkje moet het bezoeken waard zijn want er zou een doopvont zijn uit de 12e-13e eeuw. ik kon er helaas niet in.

Nog even langs de watermolen in Fisenne, waar je enkel in kunt tijdens de Erfgoeddagen. Even iets eten in Hotton en daarna op weg naar huis.

Naar Wenduine

Vorig week ben ik even gaan uitwaaien aan zee. Even weg van de drukte en genieten van de stilte. Gelukkig was ook het zonnetje ook van de partij.

Het begon nochtans in mineur: wat normaal een reisweg van 1 uur moest zijn, heeft mij 2 uur gekost. En dit dankzij de verkeerslichten, die bijna altijd op rood stonden toen ik er aankwam, de grote wegenwerken, met de bijhorende omleidingen, en de brug in Zeebrugge die omhoog stond, waardoor ik een heel eind heb moeten omrijden.
En dat was nog niet alles: met veel moeite vond ik het vakantiepark, het was nieuw en de wegwijzers stonden er nog niet, en het huisje, niet alle huisjes hadden een nummer.
Maar eens in het huisje kon ik echt tot rust komen. Het huisje was netjes en voorzien van alle comfort. Bovendien waren er niet veel bezoekers in het vakantiepark zodat het er echt rustig was.
's Anderdaags kreeg ik zelf bezoek van een koppel eenden. Ze waren het duidelijk gewoon om eten te krijgen. Een restje sla lieten ze liggen, brood moesten ze hebben.

Natuurlijk heb ik ook enkele uitstappen gedaan. Want ook aan zee is van alles te zien en te beleven.

Wenduine:
Ook in Wenduine kan je een kleine wandeling maken langs allerlei dingen die de moeite waard zijn (het één al meer dan het andere).
De parfum-o-theek heb ik niet bezocht. Die was enkel te bezoeken op afspraak. Maar ik ben wel eens gaan kijken waar die precies lag. Eigenlijk weet ik niet of het de moeite waard is. Dit kleine museum is ondergebracht in de kelderverdieping van een villa, dus groot is het zeker niet.
De kerk ziet er van buiten maar "gewoontjes" uit. Maar ga er zeker eens binnen, alleen al om de mooie glasramen te bewonderen. Die zijn echt een bezoekje waard.
Het dierenparkje naast de Hubertmolen, of liever molentje, is dan misschien leuk voor kinderen. Al mag je de dieren niet voederen.
Aan de overzijde van deze drukke weg ligt het Prins Albertpark. Het is eigenlijk meer een begroeide duin dan een park. Toch is het een aanrader om tot helemaal bovenaan te klimmen. Je krijgt er een prachtig uitzicht op de Spioenkop en de zee. Ik kon zelfs een garnaalvisser aan het werk zien. Niet te paard, maar wel met een boot.
Bij helder weer kan je heel in de verte aan de horizon het windmolenpark zien. De windmolens staan als een bosje bij elkaar. Als je ze niet wilt zien, kan je er gemakkelijk naast kijken. Mij stoorde het niet.

Raversyde:
Waar komt de naam vandaan? Volgens een gids in de Atlantikwall was "yde" de plaatselijke naam voor een inham of baai. Hier woonde een zeker Walraf. Vandaar Walraf's Yde wat later Walraversyde werd en nu Raversyde.
In Raversyde, naast Oostende, zijn er al zeker 2 dingen die echt de moeite waard zijn. Eigenlijk zijn het er 3, als je het natuurpark meerekent.
ANNO 1465: Dit is een geheel van 4 gebouwen waardoor je een kijkje kunt nemen in het middeleeuws vissersdorp Walraversijde. Deze verdwenen vissersnederzetting is één van de belangrijkste archeologisce sites in Vlaanderen. De 4 gebouwen werden gereconstrueerd met de originele middeleeuwse bakstenen die ter plaatse werden opgegraven. Het zijn slechts 3 huizen en 1 bakkerij/rokerij, maar toch echt zeer de moeite waard. En met de audiogids krijg je net genoeg uitleg om het boeiend te houden.
Wat ik mij altijd al heb afgevraagd: hoe hielden ze in de middeleeuwen de koude buiten zonder glas? Hier heb ik een antwoord gekregen: dmv een raamwerk bespannen met linnen dat met was werd ingewreven.

ATLANTIKWALL: Dit is één van de best bewaarde delen van de Duitse verdedigingslinie, gebouwd tijdens WOII. Je kunt er vrij rondwandelen tussen en in meer dan 60 bunkers; observatieposten, geschutstellingen via open en ondergrondse gangen. Meer dan 2 uur heb ik hier rondgewandeld en natuurlijk foto's genomen. Heb je vragen? Stel ze gerust aan de bewakers die er rondlopen. Ze geven je graag een woordje uitleg.

NATUURPARK: Dit heb ik overgeslagen. Je moet wel langs het natuurpark om de Atlantikwall te bereiken. Zo kan je toch een beperkte blik werpen op het gebied.
Dit stond ook al lang op mijn "te bezoeken" lijstje. Het was echt de moeite waard en een echte aanrader.
Ik heb echt genoten van deze aangename, leerrijke en bovendien zonnige dag.

De Haan:
Met de kusttram ben je er zo en je hebt geen parkeerproblemen. Het "oude" De Haan, de villa wijk Concessie, is eigenlijk een klein beetje een openlucht museum.
Het oude tramhuisje werd omgebouwd tot informatiecentrum. Daar kan je enkele wandelkaarten kopen. Maar ook zonder wandelkaart kan je een wandeling maken langs de mooiste huizen, ze hebben namelijk grote koperen klinknagels geplaatst.

Seafront in Zeebrugge:
Seafront is een maritiem themapark in de oude vismijn. Eerlijk gezegd was dit wel een beetje een teleurstelling. In de gebouwen van de oude vismijn krijg je de geschiedenis van de visserij in woord en beeld. Echte vissen en zeedieren zijn er niet. Daarvoor ga je dus beter naar het Sealife Center in Blankenberge.

Maar eigenlijk ging ik voor de Russische duikboot. Daar wou ik al lang eens in. Al was het met een heel klein hartje. Het hele geval is deftig aan het roesten en ik denk dat hij niet zinkt omdat hij op de bodem van het haventje ligt en dus niet kan zinken. Binnen is alles wel droog. Nergens heb ik water gezien, wel heel veel buizen, draden en wieltjes. Veel plaats heeft de bemanning niet.

Zelfs de doorgang naar de volgende ruimte is een ronde opening die net groot genoeg is om door te kruipen.
En die hele kleine kamertjes ... de kok kan zelfs niet rechtop staan in zijn keukentje ...
Ik ben blij dat ik het gezien heb, maar een tweede keer krijgen ze mij daar niet meer in.

Noten

Deze namiddag vond ik tussen mijn knipsels een artikeltje over noten. "Maak van de noot een deugd!" is de titel. En als je dat zo allemaal leest, zit er inderdaad heel wat in noten.
Hieronder een samenvatting:

Noten zijn nu niet bepaald calorie-arm, maar ze bevatten heel wat waardevolle vitaminen en mineralen.
Vitamine B zorgt voor de belangrijke hersenfuncties en voorkomt vermoeidheid, irritatie en concentratiestoornissen.
Magnesium is een waar pantser tegen stress, helpt bij de coördinatie van spieren en zenuwen en beschermt tegen krampen.
Calcium is niet alleen goed voor de botten, maar zou ook rustgevend en ontspannend werken.
Bepaalde notensoorten bevatten speciale vetzuren die ons lichaam nodig heeft voor de gezonde ontwikkeling van gehoor en gezichtsvermogen.

Enkele noten in een notendop:
Amandelen: bevatten veel vit. E, B2 (voor de ogen), kalium, ijzer, vit. A en C, calcium en magnesium.
Cashewnoten: bevatten veel zink (belangrijk voor het immuunsysteem), koper en vit. B1. Goed tegen concentratieproblemen en vermoeidheid.
Hazelnoten: zijn zeer rijk aan mineralen en spoorelementen (zoals mangaan, voor sterke botten) en bevatten veel vit. E, B en C.
Paranoten: zijn extreem rijk aan seleen en goed voor je humeur en je afweersysteem. Een paranoot bevat het dubbele van de hoeveelheid seleen die je dagelijks nodig hebt. Opgelet: je kunt behoorlijk ziek worden van een overdosis!
Pecannoten: bevatten veel kalium, calcium, magnesium, zink en vit. A, B en C. Lijken sterk op walnoten maar hebben een wat mildere smaak.
Pinda's: zijn eigenlijk peulvruchten. Rijk aan vitamine E (bieden bescherming tegen vrije radicalen), niacine (voor energie), vit. B (voor sterke zenuwen) en mineralen.
Pistachenoten: bevatten zeer veel kalium (werkt vochtafdrijvend en is goed voor hart en spieren), ijzer, fosfor en magnesium (hét anti-stress-mineraal!).
Walnoten: zijn rijk aan vitamine A, B (vooral B6), D en E. Bevatten veel zink (voor mooi haar), kalium en magnesium. Maakt het hart sterker en doet je cholesterolspiegel dalen.

Tendinitis

Door het vele werken op de computer krijg ik weer last van mijn elleboog. "Tendinitis" zei de dokter.
Leuk ...

Maar wat is dat precies?
Tendinitis is een ontsteking van een spierpees die gekenmerkt wordt door pijn op de plaats waar de spierpees aanhecht op het bot. Tendinitisklachten komen vooral voor ter hoogte van de hand en de elleboog, de bekende tenniselleboog. Maar ook ter hoogte van de schouder, de knie en de hiel kan deze ontsteking voorkomen.

De verschillende fases van het ziekteproces leiden tot een aantal klassieke symptomen: zwelling, warmte, roodheid en pijn. Ook is er dikwijls een verminderde functie van de pees. De toename van de bloedcirculatie en het vochtgehalte zorgen voor de zwelling en deels ook voor roodheid en warmte.

Meestal ligt de oorzaak bij een overbelasting door repetitieve bewegingen die doorgaans niet of niet zo intensief gedaan worden.
Mensen ontpoppen zich ineens tot enthousiaste klussers en behangen in een mum van tijd het huis of spitten de hele tuin om. Ze begrijpen niet waarom juist zij last krijgen en hun buurman, die het hele jaar door in de tuin werkt, niet. Dat komt omdat ze de belasting van hun pezen niet zachtjes hebben opgebouwd en de buurman vermoedelijk wel.
Maar tendinitis kan ook ontstaan als een pees tegen beenderige structuren glijdt of wrijft en zo het weefsel beschadigt. De boosdoener kan botaangroei of een osteofiet door artrose zijn, bijvoorbeeld bij hielspoor.

Voorkomen is beter dan genezen. Het is dus beter pezen niet te overbelasten en niet te overdrijven met de duur en intensiviteit van repetitieve bewegingen die je niet gewend bent. Verder kan je voorzorgen nemen door ergonomische hulpmiddelen te gebruiken, zoals een gelkussentje dat de pols ondersteunt. Er bestaan ook peesontlastende bandjes (voor knie en elleboog) die de druk wat wegnemen van de pees. Ze moeten wel vrij strak aangespannen worden en dat kan oncomfortabel zijn.

Wie een peesontsteking vermoedt, kan de pees best ontzien door de repetitieve bewegingen en de belasting te verminderen of er een tijdje mee te stoppen. Laat het pijnlijke lidmaat rusten, ga de zwelling en warmte tegen door er ijs tegen te drukken en leg het lidmaat wat hoger zodat het ontzwelt. Paracetamol is, indien nodig, een goede basispijnstiller.

Na het stellen van de correcte diagnose, zal de huisarts het ontstekingsproces proberen te stoppen dmv ontstekingsremmers.
Aanvullend kan er ook ter hoogte van de pees een cortisonepreparaat worden ingespoten, wat ook het ontstekingsproces afremt.
Ook kinesitherapie kan helpen: massage helpt de zwelling wegnemen en zorgt ervoor dat het gewricht niet verstijft.
De combinatie van al deze behandelingen geeft meestal een gunstig resultaat. Maar het duurt wel enkele weken vooraleer er beterschap merkbaar is.

Wordt er na een aanvaardbare periode onvoldoende resultaat geboekt, dan kan met een operatie overwegen.  Hierbij wordt vooral geprobeerd om weefselregeneratie te bekomen: het weefsel stimuleren om nieuw, gezonder weefsel aan te maken. Eventuele botaangroei wordt ook verwijderd.
Het genezingsproces duurt een zestal weken.

Gelukkige lonkt het lentezonnetje ons naar buiten.
Een wandeling ... een weldaad voor lichaam en ziel ...

Valentijn

Vorige week was het weer zover: 14 februari: Valentijnsdag: de dag der geliefden.

Maar waar komt dat nu vandaan?

Volgens de Kronieken van Neurenberg uit 1493 was Valentijn een priester in Rome onder keizer Claudius II.
Valentijn werd gesnapt toen hij in het geheim christenen trouwde.
In afwachting van zijn straf raakt Valentijn bevriend met de dochter van de gevangenisbewaarder.
Claudius liet Valentijn stenigen en slaan met knuppels, maar de priester overleefde de marteling.
Op 14 februari 269 werd hij onthoofd.
Op de dag van zijn executie liet hij een briefje achter voor de dochter van de gevangenisbewaarder. Hij tekende het briefje met "jouw Valentijn".

Volgens een andere legende kwam een cipier bij de gevangen Valentijn met het verzoek om zijn blinde dochter te genezen. Het mocht echter niet baten.
Op de dag van zijn onthoofding probeerde de vader van het meisje nog op het vonnis tegen te houden. Tevergeefs.
Na Valentijns executie ontving het meisje een briefje waaruit een gele bloem viel. (Valentijn had de gewoonte om mensen die hem om raad vroegen een bloem te geven) Het meisje kon het briefje lezen en was dus van haar blindheid genezen.

In 496 riep Paus Gelasius I 14 februari uit tot Valentijnsdag, de dag der geliefden. Er waren toen echter geen gegevens meer gekend over Sint Valentijn.

Sindsdien is 14 februari de dag van de liefde, een dag waarop geliefden elkaar kaartjes sturen getekend "jouw Valentijn" en het meisje bloemen krijgt.

Zin en onzin van brood

Al verschillende berichtjes handelen over gluten en de intolerantie of allergie voor gluten. Nu wil ik een samenvatten maken van wat ik nog heb gevonden ivm brood in het algemeen.

Brood bestaat tegenwoordig uit veel verschillende stoffen die intolerantie of verteringsproblemen uitlokken.

Ten eerste zijn er de vezels zoals inuline. Inuline zit al in tarwe zelf en wordt soms nog extra toegevoegd aan brood. Qua structuur komt het een beetje overeen met fructose, een suiker in fruit en honing, en er is een grote groep mensen die daar moeite mee heeft.

Ten tweede zijn er de toegevoegde suikers die in brood zitten voor smaak, bewaring, structuur, ... Die maken het extra moeilijk voor mensen die al gevoelig zijn voor fructose. Tegenwoordig zit overal suiker in. Dat verklaart ook waarom de slechte opname van fructose nu meer voorkomt, want het ene versterkt het andere. Gecombineerd met tarwegluten wordt dat vaker nog moeilijker.
Rijst en rijstproducten hebben dat effect bij veel mensen minder.

Vroeger duurde het 18 uur voor een brood klaar was. Met alle automatisatie is dat vandaag hooguit een paar uur. Om dat tempo aan te kunnen, moeten er nu broodverbeteraars en veel meer gist in een brood. In industriële bakkerijen wordt de kruim zelfs niet helemaal uitgebakken. De gist is dan niet dood en gevoelige mensen reageren daarop.

Vroeger startten de bakkers met wat zuurdesem en daarop volgde een lang voorrijs. Twee dingen die we nu moeten missen en die nochtans helpen om eiwitten (en gluten is een eiwit) af te breken.

Opgelet ook met medicatie: maagzuurremmers kunnen op lange termijn, en zeker bij gevoelige mensen, een glutensensitiviteit in de hand werken.

En er is natuurlijk de stress. Bij stress voelen mensen rommelingen in hun darmen, de spieren verkrampen, het darmflora wordt overhoop gehaald en de vertering verloopt niet meer vlot.

Tot slot moeten we ook kijken naar wat we nog allemaal eten en drinken: snoep, koffie en alcohol brengen onze lever, pancreas en darmen ook uit balans en die kunnen de gluten daardoor moeilijker verwerken.

Veel mensen, zoals ik, zijn gewoon gevoelig voor gluten. Zij kunnen dus nog wel af en toe een pistolet of boterham eten. Vers brood is uit den boze, hoe lekker het ook is. Brod toasten helpt. Opwarmen maakt de eiwitstructuren kapot.

Het vervelende is dat een glutengevoeligheid moeilijk te herkennen is, want het duurt vaak een dag of twee voor een lichaam reageert. Bij een allergie zie je onmiddellijk het effect.

Tournée Minérale

Vooral na de feestdagen denken velen (ik ook) om een beetje gezonder te gaan leven. Dat betekent ook gezonder eten en drinken.

Veel drink ik niet. Maar in het gezelschap van een boek, film of vrienden kan een glaasje wijn of een streekbiertje wel smaken. Maar noodzakelijk is het eigenlijk niet. Het is eigenlijk meer een gewoonte. Alcohol hoort erbij.

Eigenlijk is het niet zo'n gezonde gewoonte want alcohol heeft een invloed op bijna alle organen van het lichaam. Maar dat is niet alles. Alcohol heeft ook een invloed op je gedrag op de weg, prestaties op het werk, omgang met vrienden en familie (om nog maar te zwijgen van de echtelijke problemen bij overmatig alcohol misbruik).

Nu vind ik dat initiatief om een maand lang geen alcohol te drinken wel wat. Ik denk wel dat ik het ga volhouden. Ben echter wel benieuwd of het niet te moeilijk zal zijn in de weekends. Die gewoonte om op vrijdag- en zaterdagavond een goed glas te drinken ... Misschien een reden om eens een vruchtenthee te drinken ...

Ik heb mij alvast ingeschreven op www.tourneeminerale.be. Wie doet nog mee?

15.01.2017: we zijn halverwege. Echt moeilijk heb ik het tot nu niet gehad. Maar toch:
je bent op zondag aan het koken ... een aperitiefje? ... ah neen, nu even niet ... we nemen een kom soep of een glas fruitsap.
je kijkt op vrijdag- of zaterdagavond naar tv ... met een streekbiertje of een glaasje wijn gaat nu niet, dus nemen we een ijsje ... met een schepje advocaat? ... ah neen, alleen een beetje fruit ...
Het is ongelooflijk hoe dikwijls je aan alcohol denkt. En dan drink ik enkel sporadisch een glas. Voor mensen die dagelijks een glas (of 2 ...) drinken moet dit echt moeilijk zijn.