Het begon nochtans in mineur: wat normaal een reisweg van 1 uur moest zijn, heeft mij 2 uur gekost. En dit dankzij de verkeerslichten, die bijna altijd op rood stonden toen ik er aankwam, de grote wegenwerken, met de bijhorende omleidingen, en de brug in Zeebrugge die omhoog stond, waardoor ik een heel eind heb moeten omrijden.
En dat was nog niet alles: met veel moeite vond ik het vakantiepark, het was nieuw en de wegwijzers stonden er nog niet, en het huisje, niet alle huisjes hadden een nummer.
Maar eens in het huisje kon ik echt tot rust komen. Het huisje was netjes en voorzien van alle comfort. Bovendien waren er niet veel bezoekers in het vakantiepark zodat het er echt rustig was.
's Anderdaags kreeg ik zelf bezoek van een koppel eenden. Ze waren het duidelijk gewoon om eten te krijgen. Een restje sla lieten ze liggen, brood moesten ze hebben.
Natuurlijk heb ik ook enkele uitstappen gedaan. Want ook aan zee is van alles te zien en te beleven.
Wenduine:
Ook in Wenduine kan je een kleine wandeling maken langs allerlei dingen die de moeite waard zijn (het één al meer dan het andere).
De parfum-o-theek heb ik niet bezocht. Die was enkel te bezoeken op afspraak. Maar ik ben wel eens gaan kijken waar die precies lag. Eigenlijk weet ik niet of het de moeite waard is. Dit kleine museum is ondergebracht in de kelderverdieping van een villa, dus groot is het zeker niet.
De kerk ziet er van buiten maar "gewoontjes" uit. Maar ga er zeker eens binnen, alleen al om de mooie glasramen te bewonderen. Die zijn echt een bezoekje waard.
Het dierenparkje naast de Hubertmolen, of liever molentje, is dan misschien leuk voor kinderen. Al mag je de dieren niet voederen.
Aan de overzijde van deze drukke weg ligt het Prins Albertpark. Het is eigenlijk meer een begroeide duin dan een park. Toch is het een aanrader om tot helemaal bovenaan te klimmen. Je krijgt er een prachtig uitzicht op de Spioenkop en de zee. Ik kon zelfs een garnaalvisser aan het werk zien. Niet te paard, maar wel met een boot.
Bij helder weer kan je heel in de verte aan de horizon het windmolenpark zien. De windmolens staan als een bosje bij elkaar. Als je ze niet wilt zien, kan je er gemakkelijk naast kijken. Mij stoorde het niet.
Raversyde:
Waar komt de naam vandaan? Volgens een gids in de Atlantikwall was "yde" de plaatselijke naam voor een inham of baai. Hier woonde een zeker Walraf. Vandaar Walraf's Yde wat later Walraversyde werd en nu Raversyde.
In Raversyde, naast Oostende, zijn er al zeker 2 dingen die echt de moeite waard zijn. Eigenlijk zijn het er 3, als je het natuurpark meerekent.
ANNO 1465: Dit is een geheel van 4 gebouwen waardoor je een kijkje kunt nemen in het middeleeuws vissersdorp Walraversijde. Deze verdwenen vissersnederzetting is één van de belangrijkste archeologisce sites in Vlaanderen. De 4 gebouwen werden gereconstrueerd met de originele middeleeuwse bakstenen die ter plaatse werden opgegraven. Het zijn slechts 3 huizen en 1 bakkerij/rokerij, maar toch echt zeer de moeite waard. En met de audiogids krijg je net genoeg uitleg om het boeiend te houden.
Wat ik mij altijd al heb afgevraagd: hoe hielden ze in de middeleeuwen de koude buiten zonder glas? Hier heb ik een antwoord gekregen: dmv een raamwerk bespannen met linnen dat met was werd ingewreven.
ATLANTIKWALL: Dit is één van de best bewaarde delen van de Duitse verdedigingslinie, gebouwd tijdens WOII. Je kunt er vrij rondwandelen tussen en in meer dan 60 bunkers; observatieposten, geschutstellingen via open en ondergrondse gangen. Meer dan 2 uur heb ik hier rondgewandeld en natuurlijk foto's genomen. Heb je vragen? Stel ze gerust aan de bewakers die er rondlopen. Ze geven je graag een woordje uitleg.
NATUURPARK: Dit heb ik overgeslagen. Je moet wel langs het natuurpark om de Atlantikwall te bereiken. Zo kan je toch een beperkte blik werpen op het gebied.
Dit stond ook al lang op mijn "te bezoeken" lijstje. Het was echt de moeite waard en een echte aanrader.
Ik heb echt genoten van deze aangename, leerrijke en bovendien zonnige dag.
De Haan:
Met de kusttram ben je er zo en je hebt geen parkeerproblemen. Het "oude" De Haan, de villa wijk Concessie, is eigenlijk een klein beetje een openlucht museum.
Het oude tramhuisje werd omgebouwd tot informatiecentrum. Daar kan je enkele wandelkaarten kopen. Maar ook zonder wandelkaart kan je een wandeling maken langs de mooiste huizen, ze hebben namelijk grote koperen klinknagels geplaatst.
Seafront in Zeebrugge:
Seafront is een maritiem themapark in de oude vismijn. Eerlijk gezegd was dit wel een beetje een teleurstelling. In de gebouwen van de oude vismijn krijg je de geschiedenis van de visserij in woord en beeld. Echte vissen en zeedieren zijn er niet. Daarvoor ga je dus beter naar het Sealife Center in Blankenberge.
Maar eigenlijk ging ik voor de Russische duikboot. Daar wou ik al lang eens in. Al was het met een heel klein hartje. Het hele geval is deftig aan het roesten en ik denk dat hij niet zinkt omdat hij op de bodem van het haventje ligt en dus niet kan zinken. Binnen is alles wel droog. Nergens heb ik water gezien, wel heel veel buizen, draden en wieltjes. Veel plaats heeft de bemanning niet.
En die hele kleine kamertjes ... de kok kan zelfs niet rechtop staan in zijn keukentje ...
Ik ben blij dat ik het gezien heb, maar een tweede keer krijgen ze mij daar niet meer in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten