Ster van de Azteken

Wie kent ze niet, de kerststerren die overal opduiken om in deze donkere dagen onze living wat op te fleuren. Maar, waar komt die nu eigenlijk vandaan? Het is duidelijk geen inheemse plant.

De kerstster komt oorspronkelijk uit Midden- en Zuid-Amerika. De Azteken wisten deze plant al naar waarde te schatten. Ze is niet alleen een symbool van reinheid en een leverancier van kleurstoffen, maar haar sappen hebben ook koortswerende eigenschappen.

Wat de plant zo opvallend maakt, zijn niet de bloembladeren, het zijn de zogenaamde schutbladen die een ster vormen. In het herkomstgebied lokken deze opvallend fel gekeurde schutbladen de kolibri's naar het centrum van de bloeiwijze. Daar vinden we de echte, geel-groene bloemetjes.

De plant dankt haar naam aan plantage-bezitter Joel Poinsette. Hij bracht de plant in het begin van de 19e eeuw naar de Verenigde Staten. In 1955 kwam de kerstster naar Europa. Toen was de plant nog een zeldzaam iets en dus heel prijzig. Gelukkig voor ons kan je nu heel gemakkelijk een Poinsettia kopen.

Net als in het land van herkomst hebben de planten hoge temperaturen en veel vocht nodig. De plant laten bloeien is echter niet zo gemakkelijk. Doorslaggevend voor de bloei is het licht. Pas bij een daglengte van minder dan 12 uur gedurende tenminste 30 dagen achtereen, gaat de kerstster bloeien.

Kerststerren komen trouw ieder jaar terug in de adventstijd. De kleuren variëren van sneeuw-wit, via licht-geel, crème naar zacht roze en donker rood. In grootte kan men kiezen tussen prachtig weelderige exemplaren met vijf zijscheuten tot mini-plantjes.
Maar welke kleur of groeivorm je ook kiest, let vooral op de kleine bloemetjes die in het midden van de krans gekleurde schutbladen staan. Zijn ze al uitgebloeid of zelfs al afgevallen, dan zullen ook de schutbladen het niet zo lang meer volhouden.
Omdat de plant heel gevoelig is voor koude lucht, moet hij bij het transport goed verpakt worden. Thuis zet je hem best op een lichte plaats met een temperatuur van rond de 20°C. Droge verwarmingslucht kunnen ze goed verdragen. Voor het venster moet hij heel goed beschermd worden tegen tocht en koude.

Veel geluk met deze mooie plant.

Internet-troubles

Eindelijk, na 4 weken, op nieuw internet ...

Het is maar op het ogenblik dat je het niet meer hebt, dat je beseft hoe dikwijls je het gebruikt.
De openingsuren van een winkel, info over van alles en nog wat, even vlug je rekening controleren, ... niets van dat alles is mogelijk.
Je praat over iets, je vershilt van mening, even opzoeken op internet is er niet bij.

Het internet is niet noodzakelijk, maar het maakt je leven wel gemakkelijker. Je hebt veel meer vrijheid. Je doet de dingen wanneer jij wil en niet wanneer anderen zeggen dat het mogelijk is.

Vanaf nu kan ik het dus weer allemaal. Inclusief mijn blog verzorgen ...

Een positieve kant is wel dat ik nu een groot deel van de verzamelde info heb kunnen nalezen en de essentie eruit halen. Nu nog enkel de betreffende pagina's op mijn blog bijwerken. Da's iets voor regenachtige dagen. Voor nu dus ...

Stamboomonderzoek

Op 18 november 1811 voerde Napoleon de burgerlijke stand in. Gisteren was dat dus exact 200 jaar geleden. In de burgerlijke stand worden gegevens over geboorte, huwelijk en overlijden bijgehouden.
In 1811 en 1812 konden inwoners die al in het bezit zijn van een familienaam deze officieel opgeven in het gemeentehuis. Mensen die nog geen familienaam hadden konden toen een naam aannemen.
Een belangrijke reden om de burgerlijke stand in te voeren was dat het op die manier eenvoudiger werd de dienstplicht af te dwingen. Bovendien was het mogelijk om efficiëntere belastingheffingen in te voeren.

Vroeger (bij de Germanen, Franken, enz.) bestond er een éénnaamsysteem waarbij dus iedereen een verschillende naam kreeg. In de Middeleeuwen werd dit systeem vervangen door het tweenamensysteem. Hierbij onderscheiden we:
- afstammingsnamen:
     patroniemen = vadersnamen zoals bij voorbeeld Janssen (= zoon van Jan), Pietersen (= zoon van Pieter)
     matroniemen = moedersnamen
- geografische namen: toponiemen duiden de plaats en streek van herkomst aan zoals bij voorbeeld Van Peteghem, Van Landeghem, enz.
- beroepsnamen: duiden het beroep aan dat men uitoefende zoals bij voorbeeld De Smedt (= smid), Mulder (= molenaar), Visser, enz.
- eigenschapsnamen: duiden bepaalde lichamelijke of geestelijke kenmerken aan zoals bij voorbeeld De Lange, De Korte, De Groot, enz.
Nog veel meer info over namen is te vinden op www.naamkunde.net

Door de invoering van de burgerlijke stand zoals beschreven in het "Burgerlijk Wetboek" of de "Code Civil" of de "Code Napoleon" werd het dus eenvoudiger om alles bij te houden. En is het voor ons handig om je familiestamboom op te zoeken. Iets waar ik ooit, in een ver verleden, eens aan begonnen ben. Het vraagt veel tijd maar ik vind het echt fascinerend. In oude boeken zitten zoeken naar verre verwanten.

Het opmaken van een familiestamboom is nog steeds een kwestie van engelengeduld en puzzelwerk. En dankzij het internet worden steeds meer archieven en door anderen gemaakte familiestambomen toegankelijk. Maar opgelet: misschien werden bepaalde onderdelen van een andere stamboom gekopieerd zonder de originele bronnen te raadplegen. Controleren is dus altijd de boodschap.

In afwachting dat alle mogelijke documenten uit het verleden op het internet staan, zal zoekwerk in archieven en oude papieren bronnen essentieel blijven.

Maar hoe begin je daar nu aan?
Je begint het best met het verzamelen van allerlei familiepapieren, doodsprentjes, rouwbrieven, dagboeken, enz. Daarnaast kan je ook je familie raadplegen en zoveel mogelijk aanvullende informatie verzamelen.
Daarna kan ook informatie bekomen worden bij gemeentebesturen. Zij kunnen een kopie van een geboorte-, huwelijk- of overlijdensakte afleveren. Maar opgelet: de privacywetgeving beschermt privédocumenten gedurende 100 jaar. Alleen rechtstreekse afstammelingen in rechte lijn kunnen bij een gemeentebestuur documenten aanvragen, al kan men wel een uitzondering vragen aan de rechtbank van eerste aanleg.
In 1563 legde het Concilie van Trente aan parochies de verplichting op om doopsels en huwelijken (later ook begrafenissen) te noteren. Vanaf 1600 kan men dus ook info vinden in parochieregisters.
Voor het jaar 1600 worden de gegevens steeds zeldzamer en moeilijker te vinden.
Voor de periode tussen 1600 en 1350 kan je gaan zoeken in belastingboeken (ook wel cijnsboeken genoemd) want die bevatten soms gezinsbeschrijvingen, in de archieven van de vreemdelingen politie, bij notarissen die de archieven van hun voorgangers nog bij zich thuis bewaren.
In de 17de en 18de eeuw werden poorterboeken en borgbrieven bijgehouden voor wie van de ene naar de andere parochie verhuisde. Om te bewijzen dat men geen armoedzaaier was, stelde de vroegere parochie zich borg voor de verhuizer.
Ook archieven van adellijke families (soms nog in privébezit) kunnen helpen, net als de zogenaamde staten van goed (= aangiften van bezittingen en schulden van overledenen) en de meiseniersbrieven (= documenten die bevestigen dat iemand meisenier was, d.w.z. iemand met een vrij hoge status in de middeleeuwse stad). U kunt ook gaan puzzelen in laat-middeleeuwse kronieken en procesverslagen. Op voorwaarde dat u het schrift kunt lezen en de taal verstaat. En met een grote dosis geluk.
Als je tot voor 1350 kunt teruggaan, ... ofwel heb je heel veel geluk gehad ... ofwel stam je af van een belangrijke adellijke familie.

Handige websites:
www.ariadnedatabank.be: de site van de Vlaamse Vereniging voor Familiekunde.
www.geneaknowhow.net: link naar Nederlandse en Belgische archieven die al gedigitaliseerd zijn.
www.familysearch.org: de site van de mormoonse kerk. (Zij zijn heel intens bezig met hun familiegeschiedenis om op de dag van het laatste oordeel zoveel mogelijk voorouders te herkennen.) Al is die zeker niet volledig want mijn eigen vader, grootvader en overgrootvader zijn daar niet terug te vinden.
www.vrijwilligersrab.be: database van akten van West-Vlaanderen.
www.arch.be: algemeen rijksarchief van België.
Zin om zelf mee te helpen om het rijksarchief te digitaliseren? Meld je dan aan op http://demogen.arch.be

Geen zin om zelf op onderzoek uit te gaan?
Op www.cleio.be doen ze dat voor u. Uiteraard hangt daar wel een prijskaartje aan vast.

Hoe kan je nu al die gegevens overzichtelijk opslaan?
Vroeger had je daar allerlei formulieren voor.
Nu, in het computertijdperk, werd allerlei software ontwikkeld.
www.geneanet.be: verzameling van stambomen. Je kunt je aanmelden (= gratis) en allerhande stambomen raadplegen (= gratis) en ook je eigen stamboom voor anderen achterlaten.
www.myheritage.nl: Nederlandse site vol stambomen. Bij aanmelden kan je ook hier je eigen stamboom achterlaten.
www.aldfaer.nl: is een gratis softwareprogramma. Hier staat je stamboom dus niet "online", maar op je pc. Je kan er ook allerlei teksten, foto's en video's aan toe voegen.

Heb je geluk en kom je dus ergens een wapenschild tegen? Wat betekenen dan die kleuren?
- keel (= rood) staat voor moed en opoffering
- azuur (= blauw) staat voor wetenschap en waardigheid
- sinopel (= groen) staat voor mildheid en hoop
- sabel (= zwart) staat voor gevaar en kracht

- zilver (= wit) staat voor trouw
- goud (= geel) staat voor wijsheid en rijkdom

Ben je benieuw hoeveel mensen jouw familienaam dragen en waar ze ongeveer wonen? Zoek het eens op op www.familienaam.be.

Boekenbeurs

Vorige week opnieuw naar de boekenbeurs. Een ganse dag tussen boeken ... vermoeiend, maar zalig ...
Dit jaar heb mij laten verleiden door o.a. Marianne Fredriksson "De kracht van een vrouw".
Korte inhoud: Stina is een nuchtere, intelligente vrouw die stevig in haar schoenen staat. Maar als ze Per ontmoet, valt ze voor zijn innemendheid en levenslust. Ze kan hem niet weerstaan.
Haar vader, rechercheur bij de politie, is minder gelukkig met de relatie. Toch lijkt alles goed te gaan.
Maar dan gaat Per zich steeds agressiever en beledigender gedragen. Stina trekt zich terug. Ze schaamt zich en 'accepteert' het verbale en fysieke geweld tot er een grens wordt overschreden.

Wie is Marianne Fredriksson?
Marianne Fredriksson (geboren op 28.03.1927) was een Zweedse schrijfster en journaliste. Ze groeide op in Göteborg, na Stockholm de grootste stad in Zweden.  Haar ouders waren politiek geëngageerd en trokken zich het lot van de arbeiders aan.
Na haar studie ging Fredriksson direct als journaliste aan de slag bij de lokale krant. Het talent van Fredriksson bleef niet onopgemerkt. Ze werd hoofdredactrice van invloedrijke tijdschriften.
Op 11 februari 2007 overleed ze op 79-jarige leeftijd onverwachts aan een hartaanval, nog vol plannen voor een nieuw boek.

Van haar heb ik nog de trilogie "De kinderen van het paradijs" in mijn bibliotheek.
"Het boek Eva": Nadat haar zoon Kaïn zijn jongere broer Abel heeft vermoord, trekt Eva de bergen in. Ze is geschokt door de gebeurtenis en ze wil nadenken. De herinnering aan haar moeder komt boven, een vrouw die ingewijd was in de mysteriën van het leven en veel respect afdwong. Haar moeder vertelt over hun afkomst, de sterren, kruiden en planten, de eenheid tussen licht en donker, trots en schuld. Zo gaat Eva steeds beter begrijpen wie ze is. Gesterkt door dat inzicht gaat ze terug naar haar gezin en probeert ze het verlies van Abel, de reddeloosheid van Kaïn en het onbegrip van Adam een plaats te geven.
"Het boek Kaïn": Hier leren we Kaïn kennen als een krachtige, verstandige man. Hij heeft een avontuurlijk leven. Maar diep vanbinnen kan hij zich niet bevrijden van zijn schuldgevoel.
"Norea, dochter van Eva": Norea, dochter van Adam en Eva, kan in het verborgene kijken, in dat wat achter de wereld ligt die we allemaal als werkelijkheid ervaren. Ze kan gedachten lezen en ziet de toekomst in haar dromen. Als Norea in de Middeleeuwen geboren zou zijn, was ze als heks op de brandstapel beland. Zou ze nu hebben geleefd, dan was ze wellicht opgesloten in een psychiatrische inrichting.

Cholesterol

Cholesterol, wie heeft er nog niet van gehoord ...
Maar wat is dat nu eigenlijk en wat doet het?

Cholesterol is een vetstof die een belangrijke rol speelt bij de vorming van hormonen en galzuren (nodig voor de vetvertering). Ons lichaam maakt zelf cholesterol aan, vooral in de lever. Anderzijds wordt het cholesterolgehalte in ons lichaam ook beïnvloed door de voeding.

Er is goede en slechte cholesterol, volgens hoe het transport in onze aders verloopt.
Slechte cholesterol of LDL-cholesterol (low-density lipoproteïn cholesterol) voeren cholesterol naar de weefsels via de bloedvaten. Het teveel blijft rondcirkelen in het bloed en zet zich vast op de vaatwanden.
Goede cholesterol of HDL-cholesterol (high-density lipoproteïn cholesterol) verwijdert de slechte cholesterol van de vaatwanden en transporteert ze tot in de lever om te worden geëlimineerd.
Daarom is niet enkel het totale cholesterolgehalte belangrijk, maar ook de verhouding tussen de 'goede' HDL - en de 'slechte' LDL-cholesterol.

De cholesterolwaarde is bij iedereen verschillend. Vooreerst is er de genetische factor die bepaalt hoeveel cholesterol onze lever kan verwijderen. Daarnaast is onze voeding bepalend. Een te grote consumptie van verzadigde vetten is veel gevaarlijker dan de cholesterol die aanwezig is in sommige voedingsstoffen (vb in eieren, lever, garnalen, ...)

Maar er zijn verschillende soorten vetten:
- verzadigde vetten = dierlijke vetten (behalve deze van vis) en melkproducten, palm- en kokosolie verhogen het gehalte LDL. Deze zijn meestal gestold (vast).
- trans-onverzadigde vetten = vetstoffen die gebruikt worden door de voedingsindustrie om gebak, taartbodems en koekjes te maken. Deze hebben ook een slechte invloed.
- mono-onverzadigde vetten = olijfolie, soja- en zonnebloemolie, avocado's, (hazel)noten, amandelen, cajou- en pecannoten hebben geen effect. Zij verhogen de LDL niet en hebben geen negatief effect op de HDL.
- poly-onverzadigde vetten = Omega 3 en Omega 6 doen de LDL dalen. Omega 3 zit vooral in plantaardige oliën (koolzaad-, lijnzaad, walnoot-, hazelnoot-, amandel- en posteleinolie) ofwel in vette vissoorten (zalm, haring, makreel). Omega 6 is ook aanwezig in de meeste plantaardige oliën. Deze zijn meestal vloeibaar.

Opgelet: verwijder niet alle vetten uit de voeding. Vetoplosbare vitamines (A, D, E en K) hangen af van de consumptie van vetten. We hebben dus vetten nodig om geen tekort te hebben aan deze vitamines.

Verder is ook het geslacht bepalend voor het cholesterolgehalte.
Oestrogeen, het vrouwelijke hormoon, werkt in op het cholesterolgehalte van het bloed. Daardoor daalt de slechte LDL en stijgt de goede HDL. Na de menopauze verandert dat omdat het oestrogeengehalte in dan snel afneemt.
Mannen moeten daarentegen vaak al vanaf hun twintig, vijfentwintig jaar hun levensstijl aanpassen om geen te hoge cholesterolwaarden te hebben.

De totale cholesterolwaarde mag echter niet hoger liggen dan 190 mg/dl, waarbij de LDL-cholesterol niet meer van bedragen dan 115 mg/dl.
Echter: om te bepalen of er een probleem is, moet je de totale cholesterolwaarde delen door de HDL-waarde. Het risico op problemen begint bij waarden boven de 5.
Dus ondanks het feit dat de totale cholesterolwaarde hoger ligt dan de grens van 190 mg/dl, is het mogelijk dat er geen gezondheidsrisico is.
Maar opgelet: mensen met een bewezen hart- en vaatziekte, met diabetes of met een sterk verhoogde bloeddruk houden hun totale cholesterol best lager dan 175 mg/dl.

In de eerste plaats komt het eropaan gezond te eten. Het mediterrane dieet biedt daarbij een goed houvast: minstens 2 keer per week vis op het menu, veel meer groenten en minder vlees, olijfolie ipv boter, veel fruit, donkere broodsoorten.
Maar niet te véél eten is nog belangrijker. Wat je precies op je boterham legt, is minder belangrijk dan de hoeveelheid.
En houd er rekening mee dat alles wat goede cholesterol aanlevert, ook calorieën bevat.
Verder is een gezonde levensstijl ook belangrijk: stoppen met roken, voldoende lichaamsbeweging en beperking van de alcoholinname.

Moet je toch cholesterolverlagende middelen nemen, neem die dan bij voorkeur 's avonds. Wanneer de pil 's morgens genomen wordt, is de remmende invloed ervan minder groot.
En neem ze nooit in met pompelmoessap. Pompelmoes heeft namelijk de eigenschap om de werking van de medicatie te verstreken.

Eetgewoontes zijn dus heel belangrijk wat ook de leeftijd of het geslacht is. Een gezonde voeding, minder vlees en verzadigde vetten ... dat is echt belangrijk.
En vergeet ook niet elke dag 30 minuten te stappen.

Cholesterol
... en eieren:
De cholesterol in eigeel wordt nauwelijks opgenomen door ons lichaam. Dus af en toe een eitje kan geen kwaad.
... en mosselen:
Mosselen hebben ten onrecht een slecht imago, want ze zijn juist arm aan cholesterol.
... en koffie:
In koffie zit geen cholesterol. Maar koffie heeft in uiterst geringe mate een cholesterolverhogend effect.
... en orgaanvlees (zoals bloedworst, nieren, lever, zwezerik):
Zijn cholesterolrijke voedingsmiddelen en worden best gemeden.

Gevolgen van een te hoog cholesterolgehalte:
- aderverkalking in de benen (etalagebenen) geeft vooral pijn in de kuiten tijdens het lopen.
- vernauwing ter hoogte van het hart. Dan voelt men tijdens inspanningen een drukkende pijn in de borstkas (angina pectoris). Als de zuurstofnood te lang aanhoudt, volgt een hartinfarct.
- aderverkalking in de hersenen veroorzaakt een herseninfarct of beroerte met verlammingsverschijnselen tot gevolg.

Geboortebos

Een geboortebos drukt de wens uit we dat de kinderen een gezonde en goede toekomst willen geven.
Bossen zijn gezond en plezant om in te spelen. Daarnaast staan de bomen ook symbool voor het groeien.
Zoals de kindjes groeien, zo zal ook het bos groeien.

Het was al het derde jaar dat zo'n dag georganiseerd werd. Het "bos" begint dus al echt te groeien in de breedte en heel langzaam ook in de hoogte natuurlijk.

Alle kindjes die geboren werden in 2010 werden  uitgenodigd om samen met hun ouders een boompje naar keuze te komen planten. Ook mijn kleindochter kreeg een uitnodiging en dus hebben we gisteren voor haar een boompje geplant.  We konden er kiezen uit verschillende inheemse soorten zoals Vlier, Hazelaar, Liguster, e.a. De mama koos voor een "Zoete Kers", een mooi boompje dat leuke rode besjes draagt.

Het was een hele leuke bedoening. Een kleine fanfare liep al spelende rond terwijl iedere gezinnetje zijn boompje uitzocht en een plaatsje om het te planten. Veel werk had je er niet aan want overal waren er gaten gemaakt. Je hoefde enkel maar het boompje erin te zetten en de aarde weer aan te drukken.

Ik vind dat een zeer goed initiatief. Er zijn al zo weinig bossen.

Citytrip Keulen

Heel wat jaren terug, op het einde van mijn humaniora om precies te zijn, ben ik eens naar Keulen geweest. Heel veel kon ik mij daar niet van herinneren. Alleen de Dom was mij bijgebleven.
Tijd dus om nog eens terug te gaan.

Wat mij in Keulen vooral opviel was de vriendelijkheid en correctheid van de mensen. Er hangt daar een heel andere sfeer dan hier. De mensen zijn er behulpzaam zonder opdringerig te zijn. Iedereen is er precies ontspannender, minder gestresseerd.

Keulen is eigenlijk een grote gezellige winkelstad met hier en daar nog ergens verscholen een monument, een oud gebouw, een fonteintje, een torentje, ...

Maar eerst en vooral is Keulen ook de stad waar de Dom staat. Hoe zwart ze er ook van buiten uitziet, zo kleurrijk en schitterend is ze van binnen. De vele glasramen trekken je bewonderende aandacht. Maar vergeet ook de mooie mozaïek niet op de vloer van het koor. Neem de moeite om te wachten op een gids. In een klein uurtje krijg je een kleine rondgang langs de bijzonderste schatten, met net genoeg uitleg om alles overzichtelijk te houden. Een aanrader ...
Even in het kort:
In mozaïek voor de Driekoningenkapel: een afbeelding van de eerste met naam gekende bisschop van Keulen: bisschop Maternus (313/314 n.chr.) Hij toont een grondplan van de Dom.
In 1164 werden de beenderen van de Heilige Driekoningen uit Milaan naar de Dom gebracht. Het gouden Driekoningenschrijn werd pas rond 1225 voltooid en staat sinds 1948 op zijn huidige plaats achter in het koor.
Deze relkwieën trokken pelgrims aan uit heel Europa. Deze bedevaart was één van de grootste in de middeleeuwen. De toemalige kerk werd algauw te klein en in 1248 besloot het Domkapittel tot de bouw van een nieuwe "moderne" kathedraal. Het plan overtrof in zijn afmetingen alle andere kerkgebouwen van die tijd. In 1261 werd de eerste steen gelegd en pas in 1880 de laatste.

Nog steeds is men aan het werken/restaureren aan/in de Dom. De legende wil dat, wanneer de werken stoppen, het einde van de wereld nabij is ... Voor mijn part mogen ze dus tot in de eeuwigheid verder werken ...
Meer info: www.koelner-dom.de

Daarnaast is Keulen ook verbonden met het "Kölnische Wasser" of "Eau de Cologne".
In 1792 kregen heer en mevrouw Muelhens van een Kartuizermonnik het recept van het "Aqua Mirabilis" als huwelijksgeschenk. Wilhelm besefte al vlug de waarde van dit recept en stichtte een bedrijfje in de Glockengasse.
In 1796, gedurende de Franse bezetting, kregen alle gebouwen een nummer. Het huis van de familie Muelhens kreeg nummer 4711. In 1875 werd dit huisnummer als handelsmerk geregistreerd.
Gezien het opwekkend effect werd "Eau de Cologne" oorspronkelijk zowel als tonic (= inwendig) en als reukwater (= uitwendig) gebruikt.
In 200 jaar is het productieproces nauwelijks veranderd. 4711 werd traditioneel geproduceerd en gerijpt in grote eiken vaten.
Het huis zelf is zeker een bezoekje waard. Het is nog steeds het origineel gebouw. Boven in de zuidelijke gevel bevindt zich een klokkenspel. Tussen 9u en 19u draaien om het uur de figuurtjes in het rond op de tonen van de Marseillaise.
Bij binnenkomst in de winkel wordt je ondergedompeld in de specifieke geur van 4711. Naast de ingangsdeur staat namelijk een fonteintje gevuld met 4711. De benedenverdieping is een winkel waar alle producten te koop zijn. Via de trap kom je in een kleine gaanderij waar je enkele oude flesjes en memorabilia kunt bewonderen.
Meer info: www.4711.com

Na de levensnoodzakelijke "natjes" en "droogjes" werd het weer tijd om huiswaarts te gaan. Met de Thalys ben je er zo. Ongelooflijk hoe snel dat kan. In de late namiddag zit je nog op een terrasje in Keulen en 's avonds slaap je alweer thuis in je eigen bed ...

 

Tuinieren

Wat is er leuker dan in een mooi warm nazomerzonnetje nog wat in de tuin bezig te zijn ...
Als het mooi weer is, is dat één van mijn favoriete bezigheden.
Vanaf dit jaar wil ik mijn tuin eens goed onder handen nemen. Hem aanpassen aan mijn nieuwe wensen en noden. Met 2 Mechelse herders is het niet zo vanzelfsprekend om kleurrijk bloeiende borders te hebben met een mooi glad grasperk. Daarom heb ik besloten om met afrasteringen perkjes en/of kamertjes aan te leggen, plaatsjes te creëren waar de honden niet bij kunnen zonder toezicht.
Tegelijkertijd vervang je verwilderde struiken door andere, plant je extra bloembollen, enz.
Dus eerst wat opzoekingen doen om geen verkeerde keuzes te maken.

Vooreerst moet je de zuurtegraad van de bodem kennen. De meeste planten vragen een zwak zure tot neutrale bodem. Maar er zijn ook uitgesproken zuurminnende planten, zoals rododendron en azalea, en kalkminnende platen zoals lavendel. Zo heb ik narcissen aangeplant rond mijn hortensia's. Jaar na jaar heb ik kleiner bloemen aan de hortensia's en minder narcissen. Waarom? Blijkt dat narcissen zijn kalkminnend en hortensia's zijn zuurminnend. Dat wordt dus bollen opgraven en ergens anders planten.

Daarnaast moeten we ook opletten voor de zogenaamde invasieve planten, planten van uitheemse oorsprong die zich aan onze klimaatcondities hebben aangepast en de inheemse soorten verdringen. Zij vermeerderen zich massaal door zaad of via uitlopers onder of op de grond.
Al schuilt het gevaar voor woekering hoofdzakelijk in de basissoorten. Wat in de tuincentra te koop is, is een kruising en/of veredelt exemplaar (de zogenaamde cultivar) en deze vormen geen of steriel zaad.
Alle info over deze planten is te volgen op www.alterias.be

Ons geheugen

Raar ding ons geheugen. We hebben het nodig, niemand die daaraan twijfelt. Maar hoe ziten onze hersenen nu in elkaar?

We hebben 2 hersenhelften:
de linkerhelft controleert de rechterkant van het lichaam en is het gedeelte dat we nodig hebben om te luisteren, te begrijpen, te studeren.
de rechterhelft controleert de linkerkant van het lichaam en is het gedeelte dat onze emoties, intuïtie en artistieke vaardigheden bevat.
Als we lezen herkent de ene hersenhelft woorden en zinnen, terwijl de ander hersenhelft zorgt dat we ons een idee, een beeld, een betekenis kunnen vormen van wat we lezen.
Als we moe zijn (of gestresseerd) geeft één hersenhelft het op. Ons concentratievermogen verdwijnt, we krijgen geen ideeën meer, ... Iedereen heeft dat wel al eens meegemaakt, dus kan je zelf wel dit lijstje aanvullen.

Alles wat we zien, voelen, horen, ruiken, proeven en ervaren gaat als elektrische impulsen door onze zenuwcellen (neuronen) naar de hersenen en wordt voor een korte periode bewaard. Dit is het kortetermijngeheugen.
Informatie die de moeite waard is, en waarmee je ook daadwerkelijk iets doet (zoals je pincode) wordt vervolgens opgeslagen in het langetermijngeheugen.
Overbodige, oninteressante of ongebruikte informatie wordt vergeten.Gelukkig maar, moesten we alles onthouden, we zouden stapelgek worden.
Telkens als we iets nieuws leren dat past bij een al ieder opgeslagen gegeven, wordt deze kennis als het ware opgehangen aan het bestaande "kapstokje". Zo kan muziek, een geur, een beeld een bepaalde herinnering oproepen.

In een tijdschrift heb ik zo eens een aantal interessante vragen gevonden:

Hebben verstrooide mensen een slecht geheugen?
Neen. Verstrooidheid ontstaat omdat iemand erg geconcentreerd met iets bezig is, waardoor de aandacht voor andere zaken verslapt.

Is er een verschil tussen het geheugen van mannen en vrouwen?
Iedereen gebruikt zijn geheugen al naar gelang zijn interesses. Gezien mannen, algemeen gezien, andere interesses hebben dan vrouwen, gebruiken zij dus hun geheugen op een andere manier.

Heeft voeding invloed op het geheugen?
Gezonde voeding en voldoende beweging zijn zeker belangrijk voor een goed geheugen. Beide zaken zorgen namelijk voor een goede doorbloeding van de hersenen.
Andere negatieve invloeden op het geheugen zijn depressie, bezorgdheid, overbelasting en stress.

Beïnvloeden medicijnen het geheugen?
Ja, alle medicijnen die een kalmerend effect hebben zwakken het transport van informatie naar de hersenen af. (bijvoorbeeld valium).

Kan je geheugen overvol geraken?
Hoe oud je ook wordt, het is vrijwel ondenkbaar dat je geheugen op een bepaald moment zo vol raakt dat er niets meer bij kan. Want ongebruikte informatie wordt in een hoekje gestopt en tenslotte "vergeten".
En als je na een drukke hectische werkdag het gevoel  hebt dat je hoofd overloopt, geen paniek. Met de nodige rust en ontspanning ebt dat gevoel vanzelf weg.

Geheugentips:
 - Probeer creatief te zijn in het bedenken van manieren om iets te onthouden. Gebruik ezelsbruggetjes.
 - Speel regelmatig "slimme" spelletjes, zoals schaken, om je geheugen te trainen. Op www.neurocampus.nl worden spelletjes aangeboden in de vorm van een "universiteit". Je meldt je aan, kiest een "vak" en begint te "studeren". Je krijgt een beoordeling en zodoende kan je telkens opnieuw proberen je score te verbeteren.
 - Met het combineren van gegevens kan je meer onthouden. Zo kan je een naam combineren met iemands uiterlijke kenmerken.

Kruidje-roer-mij-niet

Jaren geleden heb ik eens zo'n plantje gekocht. Maar het is niet blijven leven. Ik weet niet meer hoe lang ik het heb kunnen houden. En toen ik vorige week naar de Intratuin ging en zo'n plantje zag staan, kon ik niet aan de verleiding weerstaan om opnieuw zo'n plantje in huis te halen. Voor alle zekerheid heb ik het een en ander opgezocht ivm de verzorging.

Kruidje-roer-mij-niet heet in het latijn Mimosa Pudica en behoort tot de vlinderbloemfamilie. Het is in de vrije natuur te vinden in tropisch Zuid-Amerika (vooral Brazilië) en bloeit in juli en augustus met lichtroze of paarse pluizenbolletjes die slechts 1 dag bloeien.
Het plantje voelt zich het best bij een omgevingstemperatuur tussen de 20°C en 25°C.  Bij een hogere temperatuur verdampt het alleen maar meer water en stopt de groei. Een lagere temperatuur verdaagt het helemaal niet, het wordt dan helemaal rood.
Worden de blaadjes geel, dan heeft het te veel of te weinig water gehad. De grond moet namelijk steeds vochtig zijn (en toch niet te nat!). De gele blaadjes kan je verwijderen door ze voorzichtig naar boven toe af te trekken zodat de steel niet beschadigd wordt.

Het plantje staat graag in de zon. Liefst in gefilterd zonlicht, dus zeker niet voor een venster op het zuiden waar het 's zomers in de felle middagzon staat. Let er wel op dat het voldoende water krijgt.
Het plantje draait zijn blaadjes graag naar de zon. Laat je daarom niet verleiden om het plantje teveel te draaien want daar kan het niet tegen. De blaadjes zullen zich altijd zo draaien dat ze het meeste licht opvangen.

Alhoewel ik het nu in mijn huiskamer heb staan, is het geen kamerplant maar een kruid en heeft daarom voldoende grond nodig.
Verpotten doe je bij voorkeur in het voorjaar met gewone potgrond die niet te luchtig en niet te zuur is.
Om zaadjes te bekomen heb je bloemen nodig van een ander plantje. Dit heet kruisbestuiving.

Het curieuze aan dit kleine, op het eerste zicht delicate plantje is dat het zijn blaadjes kan dicht vouwen. Dit gebeurd met behulp van signaalstoffen. Bij aanraking of door de wind gaan de blaadjes dicht en de bladsteeltjes kantelen ook richting stam. Na enkele minuten strekken de bladsteeltjes zich weer en vouwen de blaadjes terug open. Het is absoluut niet nadelig voor het plantje als de blaadjes aangeraakt worden zodat ze zich sluiten.
En raar maar waar: 's avonds gaat het plantje "slapen". Het vouwt dan de blaadjes dicht tot de volgende ochtend.

Knutselen met kruiden

Enkele jaren terug heb ik eens zo'n kruidnagelbol gemaakt. Dat ruikt lekker en naar het schijnt houdt het ook de motten, muggen en vliegen weg.
Dit weekend heb opnieuw zo'n bol gemaakt. Het vraagt wel eventjes werk, maar dat heb ik er voor over. Eigenlijk is dat een werkje voor een regenachtige dag. De ganse kamer ruikt dan naar kruidnagel ... Persoonlijk vind ik dat wel lekker ruiken.


Hoe doe je dat nu?
Je steekt gewoon de kruidnagels zo dicht mogelijk bij elkaar in een appelsien. Geen nood als er nog wat oranje te zien is, met wat geduld komt dat allemaal goed.
Dan leg ik die appelsien op een keukenpapiertje in een schaaltje. Eigenlijk is dat keukenpapiertje niet nodig want er komt geen sap uit. Af en toe draai ik hem om.
Zo droogt de appelsien langzaam uit en komen de kruidnagels allemaal dicht bijeen te zitten.

Na een maand heb je dan een mooi ingedroogde bol.

Budapark Kortrijk

Eigenlijk ben ik een inwijkeling. Ik ben opgegroeid in Kortrijk en heel af en toe breng ik nog wel eens een bezoekje aan de binnenstad.
Kortrijk maakt de laatste tijd een evolutie mee, een evolutie in positieve zin. Zo heb ik gisteren kennis gemaakt met het "Buda Park". Een park aangelegd rond een nieuwe brug en een heus skateboard parkje.

Bij het woord "park" denk je eigenlijk meteen aan gras, struiken, bloemen, bomen, alles netjes aangelegd met de nodige wandelpaden. Niet hier ... dit is een groot grasveld met ruime wandelpaden om- en doorheen.
Eentonig zou je zeggen ... niets van ... het straalt een soort rust uit ... een ruimtelijk gevoel ...
Weggedoken in een heuvel zit een kleine bar met een plein ervoor waar je gezellig kunt genieten van het uitzicht, de binnenschepen die voorbij varen, ...
Jammer dat het nogal frisjes was. Te fris om lang te blijven stilzitten. Al was de muzikale traktatie wel iets om voor te blijven zitten. Enkele jongeren brachten er eigen nummers, teksten met inhoud op mooie melodiën.
Dit is zeker een plaatsje waar je me nog zult vinden als de weergoden een beetje meer meevallen.

Elektronische identiteitskaart

Vorige week was het nogmaals in het journaal: identiteitsdiefstal of wat er zoal kan misgaan als je identiteitskaart gestolen wordt. Niet te onderschatten. Ze kunnen wel geen geld van je bankrekening halen, maar wel contracten afsluiten via internet, inchecken in een hotel, officiële documenten aanvragen, enz. Ze hebben wel de PIN-code van je kaart nodig. Maar daar bestaan allicht ook al truckjes voor.

Maar wat kan je nu zelf doen met je electronische identiteitskaart
(+ kaartlezer en PIN-code)?
Je kan je belastingsaangifte online invullen via Tax-on-web. Handig, gemakkelijk en je doet het wanneer het jou past.
Je kan je fiscaal dossier raadplegen via www.myminfin.be. Daar kan je ook altijd een extra aanslagbiljet afdrukken.
Je kan het Rijksregister raadplegen via https://mijndossier.rrn.fgov.be. Je kunt daar ook een uittreksel uit het bevolkingsregister aanvragen of de samenstelling van het gezin. Zelfs een "bewijs van leven"!!! Al zou ik niet weten waarvoor je dat nodig hebt.

Identiteitskaart verloren of gestolen?
Bel onmiddellijk docstop op het nummer 00800 2123 2123.
Zij zorgen ervoor dat de certificaten die aan je kaart verbonden zijn onmiddellijk geblokkeerd worden. Zelfs al kennen ze je PIN-code, het misbruik is dan toch al zeer beperkt.
7 dagen op 7, 24 uur per dag zijn er mensen beschikbaar om je oproep te behandelen.

PIN-code vergeten?
Ofwel ga je naar het gemeentehuis om een nieuw aan te vragen.
Ofwel surf je naar http://eid.belgium.be > nuttige links > aanvraag voor de herdruk van de pin-pukcodes ... snel en eenvoudig ...

Op reis naar Kreta

Eindelijk, na heel lange tijd, ben ik nogmaals op Kreta beland. De vorige keer (zo'n 30 jaar geleden) was het slechts een blitzbezoek met enkel een bezoek aan de opgravingen in Knossos en het Historisch Museum in Heraklion. Toen had ik besloten om ooit nog eens terug te komen om de rest van Kreta te bezoeken. Nu is het er eindelijk van gekomen.

Eerst enkele weetjes:
Kreta is 260 km lang en de breedte varieert van 12 km tot 61 km. De kustlijn heeft een lengte van meer dan 960 km en omsluit ongeveer 8.259 km2 land.
Kreta heeft 2 grote bergketens: De Witte Bergen of Lefka Ori in het westen met als hoogste punt 2.453 m en het Dikti-gebergte in het oosten met als hoogste punt 2.148 m.
De hoogste berg op Kreta is de Psiloritis in het Idi-gebergte, met zijn 2.456 m staat hij midden op het eiland. Het is de enige berg op Kreta waar nog eeuwige sneeuw te vinden is.
Kreta heeft ongeveer 2.000 verschillende soorten planten waarvan zo'n 10% alleen daar voorkomen.
Er zijn ook veel bronnen. Als je het landschap bekijkt zou je dat niet zeggen, overal zie je droge rivierbeddingen. De bodem is echter zo poreus dat het water bijna onmiddellijk in de ondergrond verdwijnt. Vandaar ook dat ze op het Lassithi-plateau al die molentjes hebben geplaatst. Zo konden ze de velden bevloeien en gewassen kweken.
De 650.000 inwoners zijn vooral Grieks-Orthodox. Tot zo'n 20 à 30 jaar waren de meeste dorpen nog heel afgezonderd en was er weinig communicatie tussen de verschillende dorpen.Weetje: Heel vroeger bouwden deze herders een hutje op de plaats waar ze verbleven. Langzamerhand kwamen daar huisjes bij die dan nog later een dorpje vormden. Het dorpje kreeg de naam van de familie die eigenaar was van het oorspronkelijke hutje.
In het centrum van Kreta bevindt zich de Messara-vlakte: het rijke landbouwcentrum bezaaid met serres.
Kreta, het eiland der Goden ...
Waaronder de zeer bekende Zeus. Volgens een legende verleidde Zeus prinses Europa. Zij hadden 3 zonen: Minos (zetelde in Knossos), Sarpeidon (zetelde in Malia) en Rhademanthys (zetelde de Phaestos)

Het programma:

Zondag 5 juni:
Met een uurtje vertraging konden we eindelijk om 17u opstijgen richting Heraklion. De Boeing 737-800 deed er ongeveer 3u15 over.

Rond 20u20 was ik eindelijk nog eens in Kreta. En gezien het uurverschil, was het al onmiddellijk 21u20. Toen we rond 23u30 eindelijk aankwamen in het hotel, stond ons nog een aangename verrassing te wachten: iedereen kreeg nog een goed gevuld bord met een glas wijn. En van service gesproken: onze koffers werden naar de kamers gebracht terwijl wij in alle rust konden genieten van de maaltijd!

Maandag: de omgeving verkennen

De eerste dag is een rustdag. Een dag om het hotel en de omgeving wat te verkennen, om het nieuwe ritme en klimaat een beetje gewoon te worden. En dat is eigenlijk niet zo moeilijk, dat ging eigenlijk als vanzelf.
En natuurlijk ook kaartjes schrijven om het thuisfront te doen watertanden (pittig detail: de kaartjes waren 5 weken onderweg !!!)

Dinsdag: Spinalonga

Vandaag konden we genieten van de mooie Golf van Mirabello (mirabellum = mooi panorama).
Rond 9u15 vertrokken we met de bus van Thomas en onder de kundige leiding van Irina naar Agios Nikolaos (of Sint Nikolaas, beschermheilige van de zeelieden).
Een boottochtje van ongeveer 1 uur bracht ons naar Spinalonga. Dit boottochtje was voor mij al pure genieten ... het panorama ... de zee ... fantastisch ... en met een temperatuur van zo'n 35°C zorgde het briesje voor een aangename afkoeling ...
De naam van onze boot was Lato (tevens de oude naam van de stad Agios Nicolaos). Lato is de godin van de zwangeren en kinderen, zij is de moeder van Apollo en Artemis.

Bij de monding van de Baai van Elounda ligt het eilandje Spinalonga. Hier kregen we deskundige uitleg van Dimitris (ook in het Nederlands!). Hij vertelde niet alleen wat er in de boekjes staat, maar vooral ook wat er niet in staat. Heel, heel in het kort: In 1903 besloot de Kretenzische overheid om van Spinalonga een leprozenkolonie te maken, een besluit dat in 1957 weer ongedaan werd gemaakt. Wil je heel veel meer weten, surf dan naar www.spinalonga.org.

Rond 12u45 vertrokken we naar een mooie baai op het schiereiland Kolokitha. Daar werd door de bemanning van het schip vlees geroosterd op een BBQ op het strand. Voor de liefhebbers was er ook tonijn (uit blik) of dolmades. Gezien ik niet zo verlekkerd ben op koteletten op de BBQ, heb ik gekozen voor dolmades (= wijnbladeren gevuld met rijst en kruiden). Met ons dienblad op de knieën konden we dan "genieten" van ons slaatje met dolmades/tonijn en een drankje, met een stuk fruit als dessert.

Terug aangekomen in Agios Nicolaos hadden we nog even de tijd om te genieten van een lekker kopje thee aan de rand van het Voulismenimeer. Dit zoetwatermeertje is 60 m in doorsnee en 64 m diep, hoewel de legende spreekt van een "bodemloze vijver" waarin de godin Athene baadde. Rond 17u15 gingen we dan met de bus terug richting hotel.

In deze omgeving kan je overal Johannesbroodboonbomen zien. Deze bonen van zo'n 10 à 15 cm lengte worden voor allerlei dingen gebruikt waaronder een soort plaatselijke coca-cola: de Zelita
Rond 17u50 aankomst aan het hotel. Nog tijd genoeg dus voor een verfrissende douche voor we aan tafel gingen.

Weetje: waar komt de afkorting OK vandaan?
Grieken trokken naar Amerika om daar een beter bestaan op te bouwen. Sommigen moesten de inhoud van dozen en kratten controleren. De gecontroleerde verpakking kreeg de vermelding Olah Kalah, wat betekent "alles is goed" of "alles is in orde". Dit werd dan afgekort tot OK.

Woensdag: Asites
Vandaag was het extra vroeg uit de veren. Rond 7u40 vertrok de bus met Nicos aan het stuur richting Asites. Onderweg pikten we nog enkele mensen op en even buiten Chersonisos kwam ook onze gids Maritsa aan boord. Van haar kregen we heel wat uitleg. Zij was van heel veel zaken op de hoogte en kon heel wat bijkomende informatie geven.
Assites is een bergdorpje midden in een landbouwgebied ten zuiden van Chersonisos. Het dorpje bestaat eigenlijk uit 2 delen: Ano Asites (Hoog Asites) en Kato Asites (Laag Asites).
In dit gebied worden vooral olijven en druiven gekweekt. Deze 2 teelten, vullen elkaar perfect aan  want de druiven worden geoogst tussen juli en oktober, terwijl de olijven geoogst worden tussen november en februari.
Bij aankomst in Asites (rond 9u46) kregen we een koffie aangeboden. De bedoeling was om een Griekse koffie te serveren, maar door omstandigheden was dit niet mogelijk. (naar mijn bescheiden mening: deze uitstap staat nog in zijn kinderschoenen en moet nog een beetje bijgeschaafd worden).
Weetje:
Wil je een koffie met veel suiker, dan vraag je een "glico".
Wil je een koffie met een klein beetje suiker, dan vraag je een "metrio".
Wil je een koffie zonder suiker, dan vraag je een "sketo".
Bij de koffie wordt altijd een glaasje water geserveerd om het restje koffiedik weg te spoelen.
Pittig detail: het dorp zat zonder elektriciteit. Gezien er niet genoeg elektriciteit is voor iedereen, valt deze in elk dorp op geregelde tijdstippen uit.

Na een bezoek aan een typisch Kretenzisch huisje, een orthodox kerkje en een bellenmaker, was het tijd voor ons middagmaal: tzaziki, brood, kokinisto (= soort varkensstoverij), aardappelen (met de schil, doormidden gesneden en gekruid), rauwe en gekookte groentjes en partjes appelsien als dessert.
Onderweg naar de wijnkelder passeerden we nog de volgende dorpjes/steden:
Agia Varvara (= Heilige Barbara) = geografisch middelpunt van Kreta
Agii Deka (= de Tien Heiligen) = genoemd naar 10 christelijke martelaren die de dood vonden tijdens de vervolgingen in de 3de eeuw onder de Romeinse keizer Decius.
Gortys = oudste stad en hoofdstad van Kreta ten tijde van het Romeinse Rijk.
In Plouti bezochten we de wijnkelder van de familie Zacharioudakis (www.zacharioudakis.com)
Deze wijngaard, met een oppervlakte van 20 hectaren, is privé-eigendom en werd in 2003 aangelegd op de steile hellingen van de "Orthi Petra". Zij produceren een wijn van hoge kwaliteit.
Kleine wijnboeren uit de omgeving brengen eveneens hun druiven. Op die manier kunnen ook de kleine wijngaarden nog blijven bestaan.

Rond 15u30 was ook dit bezoek ten einde en ging het opnieuw richting hotel waar we na een uurtje aankwamen. Onderweg viel het mij op dat er bijna overal op de huizen watertanks stonden met een soort systeem om het water op te warmen dmv zonne-energie. Eigenlijk is zonne-energie in een land als Kreta bijna als vanzelfsprekend te beschouwen. Ook op ons hotel stonden zonnecellen en de wagentjes die de bagage naar de kamers brachten reden op electriciteit, zeer geluidsarm en milieuvriendelijk.
's Avonds was het bewolkt en drukkend warm. Maar het gezelschap maakte veel goed. Met Griekse muziek op de achtergrond en mensen om eens gezellig mee te babbelen (in het Vlaams!) kon de avond niet meer stuk.

Donderdag: Knossos
Gezien er geen georganiseerde uitstap gepland was, maar wel een uitstap met een gehuurde auto, konden we eens uitslapen. Wel moesten we zorgen dat we rond 10u de autosleutels konden afhalen aan de receptie.
Het beloofde een warme dag te worden. En dat was het ook: 41°C!!! Gelukkige waren er wolken anders was het echt niet te doen. Dankzij de warme Sahara-wind was dit de warmste dag van ons verblijf.
Overal langs de weg zagen we de giftige Oleanders, zowel de wilde roze variëteit als de gecultiveerde witte en rode.

Na een uurtje rijden kwamen we rond de middag aan in Knossos. Net voor aankomst aan de site werden we al onmiddellijk geloodst naar een parking (onder bomen), naast en achter een resaurantje. Een gratis parking ... allicht met de bedoeling om klanten te werven voor het restaurant.
Op weg naar de ingang zag je overal bomen met een felblauwe kruin. De bloesem van de Jacaranda bestaat uit grote blauwe klokvormige bloemen. Jammergenoeg heb ik hier geen foto van.
Raar maar waar: toen we onze ticket gekocht hadden en een beetje overleg pleegden over hoe we het bezoek aan de ruïnes zouden aanvatten, werden we door een Griek aangesproken in het Nederlands ... hij bood ons een 2 uur durende rondleiding aan samen met nog een zestal andere Nederlandstaligen. Het was hoogst interessant.

Enkele weetjes die ik heb onthouden:

We kunnen de restanten van het paleis van Knossos bewonderen door het werk van de Britse archeoloog Sir Arthur Evans. Hij kocht de grond rond de jaren 1900 en zocht daar gedurende 30 jaar naar overblijfselen.

Tijdens de opgravingen liet hij grote delen van het paleis reconstrueren met gewapend beton om de opbouw van het palies veilig te stellen. Sommigen vinden dit niet kunnen, maar zonder zijn werk zou het onmogelijk geweest zijn om een indruk te krijgen van de omvang van het paleis.
De stroken in beton vervangen eigenlijk de houten balken die oorspronkelijk werden gebruikt. Zo was het paleis ook redelijk bestand tegen aardbevingen.
De ronde zuilen waren oorspronkelijk bomen. Ontdaan van wortels en kruin, werden ze onderste boven gebruikt om het plafond te dragen. Zij werden geplaatst in de vele ronde gaten die overal te zien zijn. Op de hoeken werden grote massieve vierkante stenen zuilen geplaatst.
De talrijke deuropeningen waren voorzien van deuren. In de winter werden ze deuren gesloten en konden ze tocht en koude buiten houden. In de zomer werden alle deuren geopend zodat een verkoelende luchtstroom het leven aangenaam maakte.
Ze hadden een waterleiding aangelegd komende van de hoge berg ten zuiden van de stad. Via keramische buizen kon, dankzij de wet van de communicerende vaten, overal stromend water voorzien worden .

De inwoners van Knossos waren allen klein van gestalte (tussen 1m40 - 1m50) en werden meestal niet ouder dan 25-28 jaar. Door de eenzijdige voeding hadden velen anemie, osteoporose, enz. en waren zij ook zeer vatbaar voor allerlei ziektes. Daarom moesten reizigers eerst een rituele reiniging ondergaan vooraleer zij toegelaten werden in de stad. De inwoners werden begraven in foetushouding in kistjes van 60cm lengte.

De vrouwenbeeldjes die gevonden werden hebben allen brede heupen en blote borsten ten teken van vruchtbaarheid.
Overal kan de afbeeldingen vinden van de labrys of dubbele bijl. Gezien tijdens de opgravingen dergelijke bijlen werden gevonden in allerlei maten en gewichten, is het onmogelijk dat het een gebruiksvoorwerp was. Het was eerder een religieus symbool, zoals als een kruisteken voor de katholieken. (of een vis voor de vroege christenen)
Het paleis zelf werd in honderden jaren gebouwd, uitgebreid en herbouwd tot een enorm labyrintisch gebouw met 1300 vertrekken. Het telde weinig ingangen, maar alle vertrekken waren verbonden door gangen en galerijen.
Het paleis was niet alleen een bestuurscentrum maar had ook belangrijke religieuze functies. Kortom: het was het centrum van de minoïsche beschaving. Bepaalde vertrekken hadden ook een praktische functie:  in velen bevonden zich wijnpersen of maalinrichtignen en sommige ruimtes dienden voor de opslag van graan en etenswaren.
Deze prachtige beschaving ging jammer genoeg ten onder rond 1500 v. chr.
Sommigen zien in deze beschaving het legendarische Altantis.Waar of nietwaar? Ik acht het in ieder geval best mogelijk.

Als afsluiter van ons bezoek, en om even wat te bekomen, hebben we ons toch laten verleiding om nog een kleinigheidje te eten op het terras van restaurant Pasiphae. Een traditioneel restaurant waar het eten verzorgd en lekker was. Ook de netheid van het terras en de toiletten viel op. Alleen de rekening in de gaten houden (consumpties tellen want alles staat in het Grieks). Ze hadden ons ook drankjes aangerekend van een ander tafeltje. Maar toen ik hen erop wees dat wij heus niet alles hadden verbruikt, deden ze daar niet moeilijk over. We konden enkel het correcte bedrag betalen.
Rond 18 u kwamen we terug aan in het hotel. Nog even opfrissen want rond 20u30 hadden we een tafeltje in het Griekse restaurant Pelagos, aan de rand van de zee ...

Vrijdag: Lassithi
Om 8u vertrokken we onder leiding van Maritsa en de uitstekende rijkunsten van Georgios naar het Lassithi-plateau. Het beloofde een warme dag te worden met zo'n 35°C ...
Het Lassithi-plateau ligt op een hoogte van ongeveer 866 en wordt omgeven door de toppen van het Dikti-gebergte. De vlakte is 8 km lang en 6 km breed en is één van de meest vruchtbare streken op Kreta waar vooral aardappelen, appels en peren worden gekweekt.
Op deze hoogte vind je ook geen olijfbomen meer. Die groeien maar tot op een hoogte van 800m.
Typisch voor dit platteau zijn de talrijke windmolentjes die eeuwenlang het water uit de ondergrond naar boven hebben gepompt om het land te bevloeien. Nu worden daarvoor electro of benzine motoren gebruikt.
Onze uitstap bestond uit een ritje rond het plateau waarbij op verschillende plaatsen een pauze werd gehouden. Het uitzicht was telkens adembenemend.
We pikten nog enkele mensen op en reden dan via Chersonisos, Potamiés, Avdoù, Kera naar het Lassithi-plateau.

Weetjes over enkele dorpjes die we passeerden:
De eerste stop rond 9u 30 was op de parking van het museum "Karphi-Minoan settlement". Daar konden we ook het museum bezoeken, maar wij gaven er de voorkeur aan om het prachtige landschap te bewonderen ... ruw ... onherbergzaam ... maar adembenemend ...

Rond 10u20 aankomst in Psihro en tijd voor een wat langere pauze. Hier kregen we de gelegenheid om de Diktion Andron (andron betekent grot) te bezoeken, de geboortegrot van Zeus. De ingang van deze grot ligt zo'n 150m hoger op de bergflank. Vanuit het dorpje Psihro (de naam werd ontleend aan een lokale ijskoude bron en betekent koud), aan de voet van de 2148 m hoge berg Dikti, vertrekt een 20 minuten durende klimpartij. En wees gerust, die voel je in je benen ... maar het panorama ...

Daarna een bezoek aan het Lasinthos Eco Park (www.lasinthos.gr) dat de oude Kretenzische handwerken wil promoten. Dit is eigenlijk een klein pleintje met een aantal winkeltjes, een cafetria en een kerkje. Je ziet er onder andere een wever, pottenbakker, kaarsenmaker en houtsnijder aan het werk in zijn kleine werkplaats. Je kunt er ook allerlei dingen kopen zoals gedroogde kruiden, aardewerk, kaarsen ... Het is precies op maat gemaakt om de toeristen een kans te geven hun geld kwijt te geraken ... Dat was alvast de indruk die ik kreeg.

Eens aangekomen in Tzermiado was het tijd voor ons middagmaal. Tzermiado is vooral gekend voor zijn vele handwerkwinkeltjes. Maar wij hebben er de voorkeur aan gegeven om rustig te genieten van het landschap en een typisch Kretenzische schotel (ipv het lunchpakket dat enkel bestond uit belegd brood en een drankje). We hebben ons laten verleiden door een Pastitsio met een glaasje wijn. Pastitsio wordt gemaakt van macaroni met rundergehakt overgoten met kaassaus en gebakken in de oven. Echt lekker.

In Pinakiano wonen vooral herders. Zij trekken de bergen in met hun geiten en schapen.
Volgende stop op weg naar het hotel: Krasiou met zijn 1.000-jarige plataan. Een knoert van een boom.

In Krasiou mochten we ook eens proeven van hun raki, een drankje gemaakt op basis van de resten van de wijnproductie (smaakt zo'n beetje naar grappa ... niet mijn smaak dus ...)

Daarna gingen we richting Malia en Sissi. Rond 15u was deze uitstap teneinde. Nog een frisse duik in het zwembad, genieten van het lekkere eten en de dag afsluiten met een glaasje ... wat wil een mens nog meer ...

Zaterdag: luieren
Een fris windje kwam ons een beetje afkoeling brengen. Toch hield het ons niet tegen om nog even lekker lui na te genieten van de voorbije dagen ... aan het zwembad ...  aan de coctailbar ...
En als afsluiter nog een mooie zonsondergang en een cocktail in de cocktailbar Pyramid in Sissi.
Het waren mooie dagen ...

Zondag: terugreis
Om 9u stond de bus al klaar om ons naar de luchthaven te brengen. Het was toen al 26°C, het beloofde dus opnieuw een warme dag te worden ... in Kreta althans ...
De vlucht van 12u30 gebeurde opnieuw met een 737-800 van Transavia. Deze keer kregen we een beetje meer informatie van de piloot. Het duurde ongeveer 3u25 om de 2.398 km te overbruggen. We vlogen op 12 km hoogte aan 850 km/uur en de buitentemperatuur was toen -50°C. Leuke weetjes.
Om 15u25 kwamen we aan in Zaventem. Daar stond onze taxi al te wachten om ons terug naar huis te brengen. Rond 17u: jammergenoeg weer thuis ... vakanties zijn altijd veel te kort ...

Besluit:
Ik ga zeker nog eens terug.
Kreta is een fascinerend eiland. Er zijn nog zoveel dingen te ontdekken.

UVA - UVB

Leve de zomer, leve de zon, ... dus leve de zonnecrèmes ...
Maar welke crème gebruik je nu best. Er zijn er zoveel, je ziet door het bos de bomen niet meer.

Maar wat is nu het verschil tussen UVA en UVB?
UVA-straling dringt door glas en wolken en doet de huid vooral verouderen.
UVB-straling doet de huid vooral verbranden en kan huidkanker veroorzaken.

Alle Europese zonnecrèmes worden gequoteerd volgens de "Colipa-standaard", zodat beschermingsfactoren tussen verschillende merken onderling vergelijkbaar zijn.
"Colipa" staat voor Comité de Liaisons des Industries de la  Parfumerie en is een Europese instantie die zich bezighoudt met de vereenvoudiging en de veralgemening van claims van zonneproducten.

Veilig in de zon:
Door de reflectie van zonnestralen op het zand, is het zelfs onder een parasol niet veilig voor de zon. Alleen gras absorbeert de uv-straling.
Niet alleen zon, ook hitte kan de huid beschadigen. ga dus voor elk uur in de zon minstens een kwartier binnenzitten.
De BFop zonnecrème geeft aan hoe lang u in de zon kunt zitten zonder te verbranden. Wanneer u zonder zonnecrème na 5 minuten verbrandt, bent u met een BF 15, 15 x 5 = 75 minuten beschermd tegen uvb-straling.
Om pigmentvlekken te voorkomen, smeert u het best het hele jaar door een zonnebescherming van SPF 15 of meer. Want 80% van de zonnebeschadiging die we oplopen is het resultaat van vluchtige blootstelling aan de zon wanneer we op straat wandelen. Slechts 20% lopen we op tijdens onze vakantie.
Vergeet ook de haren niet. Huid en haar zijn namelijk opgebouwd uit gelijkaardige aminozuren, wat maakt dat ze allebei ruw en droog worden wanneer ze zonder bescherming blootgesteld worden aan de zon.

Na het zonnen is het om allerlei redenen goed om aftersun te gebruiken.
Aftersuns zijn geen overbodige luxe. De zon droogt de huid uit. Om de huid te herstellen en te kalmeren kunnen zelfs de meest hydraterende zonnecrèmes 's avonds wel wat hulp gebruiken.
Door aftersun blijft het mooie bruine keurtje ook langer.

Weekendje Parijs

Net terug van een weekendje Parijs. Twee dagen ... da's alleen maar goed voor een eerste kennismaking en om plannen te maken voor de volgende uitstap. Er is zoveel te zien ... al dat moois ...
En als de voeten beginnen pijn doen ... een terrasje natuurlijk. Er zijn genoeg kleine pleintjes waar het gezellig is.

Hoe zag dit weekendje eruit?

Zaterdagvoormiddag:
Rond 6u50 waren we eindelijk vertrokken richting Parijs. Na een pauze van ongeveer 45min. (Aire de Assevillers Ouest) kwamen we rond 11u aan in Parijs.
Parijs gebouwd langs de oevers van de Seine, opgedeeld in 20 arrondissementen om het een beetje overzichtelijk te houden. Een stad gebouwd voor wandelaars en mensen die van flaneren houden, een stad met de ziel van kunstenaars.
In groep verkennen we het Ile de la Cité. Hier is Parijs ontstaan. Het Keltische volk de Parisii stichtte hier rond 200 v.chr. een nederzetting die zij Lutetia noemden (een Keltisch woord voor 'scheepswerf aan de rivier') Doorheen de geschiedenis is het altijd een belangrijke plaats gebleven.
Het Ile de la Cité is door 8 bruggen verbonden met het vaste land en het Ile Saint-Louis.

Zaterdagmiddag: vrij middagmaal
Gezien we al de ganse voormiddag op de bus zaten, hebben we er de voorkeur aan gegeven om al wandelend onze boterhammetjes op te eten.

Over de mooie Pont au Double wandelden we richting Quartier Latin (linker oever).
Hier staat ondermeer het Panthéon. Deze kerk werd gebouwd in opdracht van Lodewijk XV, een belofte die hij deed toen hij erg ziek was. Tegenwoordig is dit geen kerk meer maar een tempel waar allemaal mensen begraven liggen die iets voor Frankrijk betekend hebben. O.a. Voltaire, Rousseau, Victor Hugo, Emile Zola vonden er een eeuwige rustplaats.
Na een kort bezoekje aan de Jardin de Luxembourg, één van de mooiste parken van Parijs, werd het tijd om ons naar de volgende plaats van afspraak te begeven.

Zaterdagnamiddag:
Om 14u afspraak op het plein voor de Notre-Dame, point Zéro.
De kathedraal werd gebouwd in opdracht van bisschop Maurice de Sully in de tijd van Lodewijk VII. De eerste steen werd in 1163 door paus Alexander III geplaatst. De bouw werd voltooid in 1345. De kathedraal is 130 meter lang, het roosvenster heeft een diameter van 10 meter en de torens zijn 69 meter hoog.
Van hieruit vertrokken we met een kleine groep richting Place des Vosges. Dit plein van 140 bij 140 meter, omringd door 39 gelijk uitziende huizen, werd gebouwd onder Hendrik IV (tussen 1605 en 1612) en voltooid onder Lodewijk XIII , die er ook een standbeeld kreeg. Hiermee is dit het oudste plein van Parijs. 
Om 16u afspraak aan de Piramide in het Louvre, het grootste museum ter wereld. Het Louvre bestaat al meer dan 800 jaar en is het symbool van de Franse veranderingen door de eeuwen heen. Belangrijke heersers lieten hun merk achter door belangrijke gedeeltes van het gebouw te laten afbreken of te laten aanbouwen. Napoleon III gaf het Louvre zijn definitieve vorm.
Recent  werden de enorme glazen piramides (van de Chinees-Amerikaanse architect Pei) geplaatst bij de ingang voor het Louvre. Deze vormen een enorm contrast met het indrukwekkende middeleeuwse kasteel. Sommigen vinden het prachtig, ik vind het afschuwelijk. De piramides zelf zijn prachtig, maar ze staan daar absoluut niet op zijn plaats (vind ik).
Iets verder zie je de Arc de Triomphe du Carrousel, opgericht ter ere van de door Napoleon behaalde overwinningen (1805).

Over de Champs Elysees gingen we dan naar de Arc de Triomphe.
De Champs Elysees is een van de bekendste winkelstraten ter wereld. Hij is 1880 meter lang en 71 meter breed.
Nu werd het tijd om met de metro naar het hotel te gaan om in te checken en even op te frissen.

Zaterdagavond:
Rond 20u werd ons avondmaal geserveerd in de Bistro Parisien, een boot aan de oevers van de Seine en aan de voet van de Eiffeltoren.
De Eiffeltoren werd gebouwd in 1889 ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling. 1889 was tevens de 100ste verjaardag van de Franse Revolutie. De toren is 317 meter hoog, met de antennes zelfs 324 meter. Ter hoogte van de eerste verdieping werden 72 namen geplaatst van Franse wetenschappers, ingenieurs en enkele andere notabelen uit de 18e en 19e eeuw als dank voor hun bijdrage aan de Eiffeltoren. De namen kan je terugvinden op  http://nl.wikipedia.org/wiki/72_namen_op_de_Eiffeltoren
Wil je de toren bezoeken, reserveer dan je tickets op voorhand via www.tour-eiffel.fr.
Wij kregen een driegangenmenu bestaande uit een koud groentesoepje waarin enkele kleine bolletjes kaas en broodkorstjes ronddobberden, gevolgd door kip met aardappelnootjes en als dessert een soort witte pudding met een beetje rodevruchtencoulis. Bij dit alles kregen we een rode wijn en, zoals overal in Frankrijk, water. Als afsluiter natuurlijk een koffie, die eigenlijk best te drinken was.
Om de avond af te sluiten was er nog een boottocht op de Seine. Paris by Night ... Ook 's avonds leeft Parijs. Op de oevers zaten overal mensen te genieten van de avond, een picnic, een BBQ, ... een unieke sfeer.

Zondagvoormiddag 9u30: rondleiding door het 1ste arrondissement (rechter oever).
De gids leidde ons rond en gaf een woordje uitleg over o.a.
het Palais Royal met zijn mooie binnentuin
de Opéra Garnier. Detail: hier staan geen bomen omdat men bang was voor aanslagen. Individuen die "kwade" bedoelingen hadden, zouden zich gemakkelijk achter een boom kunnen verschuilen.
Place Vendôme
Voor we de inwendige mens wilden versterken, zochten we nog even La Madeleine op. La Madeleine is een kerk in de vorm van een antieke tempel, gewijd aan St Marie-Madeleine.

Zondagmiddag: 12u vrij middagmaal
Vandaag geen boterhammen, maar een heuse maaltijd. Met de gids waren we langs een pleintje gelopen waar enkele gezellige restaurantjes waren. Dus zochten we PlaceSaint Honoré terug op. We waren redelijk vroeg en hadden zo de "garçon" voor ons alleen. Op het ogenblik dat wij onze hoofdschotel nuttigden, zat het restaurant al redelijk vol. Als afsluiter nog een koffie en opnieuw op weg naar de volgende afspraak.

Zondagnamiddag: wandeling door Montmartre
Om 14u30 afspraak aan de Place de la Concorde waar we de metro namen naar Montmartre. Montmartre is met zijn 130 meter de hoogste heuvel van Parijs.
Wegens "pijnlijke voeten" hebben we maar een kleine wandeling gemaakt door dit kunstenaars kwartier.
Enkele indrukken van onderweg:
De Moulin Rouge ... commentaar overbodig zou ik zeggen ...

De Rue Caulainccourt loop dwars "over" het "Cimetière Montmartre". Een uniek zicht: ze hebben gewoon de weg aangelegd over de graven heen. Van eeuwige "rust" is voor die zielen waarschijnlijk geen sprake ...

Via een steile klim van de Rue Tholoze tot aan de Moulin de la Galette (door Pierre-Auguste Renoir in 1876 vereeuwigd in het schilderij Le Bal du Moulin de la Galette). Als je je even omdraait, heb je een smal maar prachtig zicht op Parijs en de gouden koepel van Les Invalides.
Dan via Place J.B.Clèment naar de Place du Tertre. Overvol was dit kleine pleintje. Maar wie iets unieks zoekt, vindt hier zeker iets. Het zijn natuurlijk wel allemaal zichten van Parijs, maar iedere kunstenaar heeft zijn eigen manier van weergeven. Over ultra modern tot heel minutieuze weergaven.
Eventjes binnenwippen in de Eglise St Pierre, het hoekje om en daar heb je de Sacrè Coeur bereikt.
De bouw van de "Basilique du Sacré Coeur de Montmartre" werd gestart in 1875. In 1914 werd ze ingewijd.
Majestueus staat ze op de top van de heuvel. Je hebt er een prachtig uitzicht. Uren kan je staan of zitten kijken naar al die monumenten daar beneden. Wat veel mensen dan ook doen.

Rond 18u vertrokken we alweer huiswaarts. Jammer ... het is alweer voorbij ... het was enkel genoeg om je te doen verlangen naar meer ... ik kom zeker terug ... later ... 

België in een notendop

Vorige week was een echt drukke week. Druk, maar tegelijkertijd ook gezellig.
Vrienden uit Frankrijk waren op bezoek. Voor de eerste keer kwamen ze naar België.
Voor mij een hele opdracht: hoe laat je hen in enkele dagen kennis maken met ons kleine, maar o zo rijke landje. Vooral culturele rijkdom wel te verstaan.

Vooreerst mocht een bezoek aan Brugge niet ontbreken. Door een ritje met de koets konden ze kennis maken met het oude Brugge. Daarna nog een kleine wandeling te voet: over de Burg, met een bezoekje aan de Heilige Bloedkapel, daarna naar de Vismarkt, de Dijver
Wat is er te zien op de Burg:
De Heilig-Bloedkapel: is het enige overblijfsel van de grafelijke burcht die ooit op dit plein stond en bewaart een schrijn dat het bloed van Jezus bevat.
Het stadhuis: werd gebouwd op de plaats van de vroegere gevangenis en dateert uit 1376. Brugge wordt al meer dan 700 jaar bestuurd vanuit dit stadhuis.
De O.L.Vrouwkathedraal: binnen staat een beeldje van Michelangelo. De "Madonna met Kind" werd zond 1504 gekocht door een Italiaanse koopman die in Brugge en in Florence in kleding handelde. Hij schonk het beeld aan de kathedraal

De tweede stad op het programma was Gent. Op onze wandeling door de oude binnenstad bezochten we achtereenvolgens:
De Mammelokker: een reliëf boven de ingangspoort van de oude cipierswoning.
Het Belfort: met op de top een draak. Dit is al het derde exemplaar van de 400 kg zware koperen draak, allemaal kopieën van de originele draak uit 1377. Het Belfort staat sinds 1999 op de Unesco Werelderfgoedlijst.
De St Baafskathedraal: De oudste restanten dateren uit 1150. Door het oprichten van het bisdom Gent wordt de kerk in 1561 automatisch een kathedraal. Binnenin een schilderij van P.P.Rubens en natuurlijk het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck.
We nemen nog even een fotootje van de schilders. Zij werden door Geo Verbanck in brons vereeuwigd naar aanleiding van de Gentse Wereldtentoonstelling in 1913. En wandelen daarna verder via het Sint-Jorishof (of Cour St. Georges), het oudste hotel van West-Europa, naar de Vrijdagsmarkt
Op en rond de Vrijdagsmarkt vind je:
het Toreken: ooit het gildenhuis van de leerlooiers, met een zeemeermin als "windhaan",
het standbeeld van Jacob van Artevelde of de "Wijze man van Gent" die wijst in de richting van Engeland,
de Dulle Griet, het smeedijzeren kanon dat nooit werd afgeschoten en al 425 op dezelfde plaats staat
Na een pauze in het gezellige caféetje op de binnenkoer van het Huis van Alijn gind de wandeling verder naar
Het Gravensteen: is de enige middeleeuwse burcht in Vlaanderen met een vrij intact verdedigingssysteem en werd gebouwd in 1180.
langs het Groot Vleeshuis, waar alle Oosst-Vlaamse specialiteiten te krijgen zijn,
naar de mooie Gras- en Korenlei.
Nog een laatste fotootje van de torens van Gent vanop de St Michielsbrug

Gezien hun interesse voor de oorlogen, stond de derde dag in teken van WOI. Een bezoekje aan de Ijzertoren in Diksmuide (helaas waren we te laat voor de Dodengang) .
De IJzertoren in Diksmuide:
Tijdens WOI bestond het frontleger vooral uit Vlamingen die echter in het Frans werden geleid.
Om de Vlaamse gesneuvelden te gedenken, werden vanaf 1920 bedevaarten georganiseerd naar de graven aan de IJzer.
In 1928 startte de bouw van het 50m hoge "IJzerkruis" als hulde aan de Vlaamse gesneuvelden uit WOI en als symbool voor de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Op 24.08.1930 werd de IJzertoren ingewijd.
Doch in de nacht van 15 op 16 maart 1946 werd zij volledig verwoest.
Met dit puin werd in 1950 de Paxpoort gebouwd.
Vanaf 1951 werd de huidige toren gebouwd. In 1958 werd de crypte ingewijd. Het volledige bouwwerk was voltooid in 1965. Deze toren is 84m hoog en telt 22 verdiepingen waarin een museum is gevestigd over oorlog, vrede en de Vlaamse ontvoogding.
Nog ieder jaar wordt op een zondag in augustus alle gesneuvelde van alle oorlogen, maar in het bijzonder van WOI, herdacht.
Zo groeide langzamerhand deze IJzertoren uit tot symbool van de Vlaamse strijders voor onafhankelijkheid van Vlaanderen.
Betekenis van de letters:
AVV = Alles Voor Vlaanderen
VVK = Vlaanderen Voor Kristus
www.ijzertoren.org

Tyne Cot Cemetery in Passendale:
= de grootste begraafplaats van de Commonwealth ter wereld.
= de belangrijkste herinnering aan de bloedige slag van Passendale. Tijdens het Britse offensief van  1917 vallen hier in 100 dagen tijd tienduizenden doden voor amper 8 km terreinwinst.
= wordt beheerd en onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission.
= tussen 1919 en 1921 brengen gespecialiseerde eenheden "Exhumation Companies" hier bijna 12.000 doden samen. Het merendeel is niet bij naam gekend.
= achteraan staat een vermistenmonument met 35.000 namen van vermiste Britten en Nieuw-Zeelanders die allen in de omgeving sneuvelden na 16.08.1917.
= het Tyne Cot Memorial geeft het vervolg van de namen op de Ieperse Menenpoort.
De Commonwealth War Graves Commission koos uit de meest gerenommeerde Britse architecten vier principal Architects om de kerkhoven te ontwerpen. Op elk Brits kerkhof ziet men een indrukwekkende altaarsteen of "Stone of Remembrance" en het christelijke kruis of  "Cross of Sacrifice". Tyne Cot werd ontworpen door Sir Herbert Baker. Onder het Cross of Sacrifice zit een Duitse bunker.
Alle kerkhoven die onder de verantwoordelijkheid vallen van de Commonwealth War Graves Commission worden onderhouden door speciaal opgeleide hoveniers. Iedere kandidaat hovenier dient speciale cursussen te volgen en een examen af te leggen ...
Meer info over Tyne Cot: www.passchendaele.be
Site van de Commonwealth War Graves Commission: www.cwgc.org


Deze dag kon niet anders eindigen dan met het bijwonen van de Last Post in Ieper.
De Menenpoort, ontworpen door Sit Reginald Blomfeld, werd in de jaren twintig gebouwd ter nagedachtenis aan alle gevallen Britten. En precies op deze plaats gezien hierlangs vele soldaten naar het front trokken ... velen om nooit meer terug te keren ...
In de muren staan de namen gebeiteld van 54.896 vermiste soldaten.
Elke avond om 20u organiseert de Last Post Association onder het Menenpoort Memorial de Last Post. Even voor 20u legt de politie het verkeer stil. Dan blazen de klaroeners van de vrijwillige Ieperse brandweer de sonnerie.
Deze korte plechtigheid gedenkt de duizenden die tijdens WOI in deze streek sneuvelden voor onze vrijheid, onafhankelijkheid en het herstel van de vrede.
www.lastpost.be

De laatste dag werd een bezoek aan Brussel. Op hun verzoek brachten we een bezoek aan Manneke Pis. Ook Jeanneke Pis werd niet vergeten. Zij is te bewonderen in een zijstraatje van de Rue des Bouchers.
Een adresje om niet te vergeten: Le Calalou: en leuk restaurantje in de Petite Rue des Bouchers met een Art Nouveau-tintje. Aan een leuk prijsje hebben we daar zeer smakelijk gegeten.
Meer info op www.visitbrussels.be)

De Koninklijke Serres:
Deze serres met een totale oppervlakte van 14.000 m2 bevinden zich aan de rand van het Koninklijk domein dat nu bijna 200 ha groot is.
In 1873 ontwierp architect Alphonse Balat (leermeester van Victor Horta) voor Koning Leopold II een serrecomplex dat aansloot bij het in klassieke stijl gebouwde Kasteel van Laken. De serres, stille getuigen van de belle epoque en de beginjaren van de art nouveau, kregen het silhouet van een glazen stad in een heuvelend parklandschap.
De serres zelf bevatten een uitzonderlijke collectie tropische, subtropische en mediterrane planten. Op die manier worden deze delicate planten beschermt tegen de grillen van het Belgische klimaat.
Elk jaar, in de lente, zijn de Serres van Laken gedurende een drietal weken voor het publiek toegankelijk. Die honderd jaar oude traditie wordt nog steeds behouden.
Niet alleen de planten, maar ook de serres zelf zijn zeker een bezoekje waard.
www.monarchie.be > paleis & patrimonium > Koninklijke Serres
Als afsluiter van deze dag, en om de dorstigen te laven en de vermoeide voeten te laten rusten, gingen we nog iets drinken op een terrasje aan de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Laken. In deze kerk bevindt zich de Koninklijke crypte die echter niet kan worden bezocht.

Alles bij elkaar dus een zeer gevulde week. Druk, maar met af en toe een rustpunt echt leuk.
Ik denk dat we er allemaal van genoten hebben.