België in een notendop

Vorige week was een echt drukke week. Druk, maar tegelijkertijd ook gezellig.
Vrienden uit Frankrijk waren op bezoek. Voor de eerste keer kwamen ze naar België.
Voor mij een hele opdracht: hoe laat je hen in enkele dagen kennis maken met ons kleine, maar o zo rijke landje. Vooral culturele rijkdom wel te verstaan.

Vooreerst mocht een bezoek aan Brugge niet ontbreken. Door een ritje met de koets konden ze kennis maken met het oude Brugge. Daarna nog een kleine wandeling te voet: over de Burg, met een bezoekje aan de Heilige Bloedkapel, daarna naar de Vismarkt, de Dijver
Wat is er te zien op de Burg:
De Heilig-Bloedkapel: is het enige overblijfsel van de grafelijke burcht die ooit op dit plein stond en bewaart een schrijn dat het bloed van Jezus bevat.
Het stadhuis: werd gebouwd op de plaats van de vroegere gevangenis en dateert uit 1376. Brugge wordt al meer dan 700 jaar bestuurd vanuit dit stadhuis.
De O.L.Vrouwkathedraal: binnen staat een beeldje van Michelangelo. De "Madonna met Kind" werd zond 1504 gekocht door een Italiaanse koopman die in Brugge en in Florence in kleding handelde. Hij schonk het beeld aan de kathedraal

De tweede stad op het programma was Gent. Op onze wandeling door de oude binnenstad bezochten we achtereenvolgens:
De Mammelokker: een reliëf boven de ingangspoort van de oude cipierswoning.
Het Belfort: met op de top een draak. Dit is al het derde exemplaar van de 400 kg zware koperen draak, allemaal kopieën van de originele draak uit 1377. Het Belfort staat sinds 1999 op de Unesco Werelderfgoedlijst.
De St Baafskathedraal: De oudste restanten dateren uit 1150. Door het oprichten van het bisdom Gent wordt de kerk in 1561 automatisch een kathedraal. Binnenin een schilderij van P.P.Rubens en natuurlijk het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck.
We nemen nog even een fotootje van de schilders. Zij werden door Geo Verbanck in brons vereeuwigd naar aanleiding van de Gentse Wereldtentoonstelling in 1913. En wandelen daarna verder via het Sint-Jorishof (of Cour St. Georges), het oudste hotel van West-Europa, naar de Vrijdagsmarkt
Op en rond de Vrijdagsmarkt vind je:
het Toreken: ooit het gildenhuis van de leerlooiers, met een zeemeermin als "windhaan",
het standbeeld van Jacob van Artevelde of de "Wijze man van Gent" die wijst in de richting van Engeland,
de Dulle Griet, het smeedijzeren kanon dat nooit werd afgeschoten en al 425 op dezelfde plaats staat
Na een pauze in het gezellige caféetje op de binnenkoer van het Huis van Alijn gind de wandeling verder naar
Het Gravensteen: is de enige middeleeuwse burcht in Vlaanderen met een vrij intact verdedigingssysteem en werd gebouwd in 1180.
langs het Groot Vleeshuis, waar alle Oosst-Vlaamse specialiteiten te krijgen zijn,
naar de mooie Gras- en Korenlei.
Nog een laatste fotootje van de torens van Gent vanop de St Michielsbrug

Gezien hun interesse voor de oorlogen, stond de derde dag in teken van WOI. Een bezoekje aan de Ijzertoren in Diksmuide (helaas waren we te laat voor de Dodengang) .
De IJzertoren in Diksmuide:
Tijdens WOI bestond het frontleger vooral uit Vlamingen die echter in het Frans werden geleid.
Om de Vlaamse gesneuvelden te gedenken, werden vanaf 1920 bedevaarten georganiseerd naar de graven aan de IJzer.
In 1928 startte de bouw van het 50m hoge "IJzerkruis" als hulde aan de Vlaamse gesneuvelden uit WOI en als symbool voor de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Op 24.08.1930 werd de IJzertoren ingewijd.
Doch in de nacht van 15 op 16 maart 1946 werd zij volledig verwoest.
Met dit puin werd in 1950 de Paxpoort gebouwd.
Vanaf 1951 werd de huidige toren gebouwd. In 1958 werd de crypte ingewijd. Het volledige bouwwerk was voltooid in 1965. Deze toren is 84m hoog en telt 22 verdiepingen waarin een museum is gevestigd over oorlog, vrede en de Vlaamse ontvoogding.
Nog ieder jaar wordt op een zondag in augustus alle gesneuvelde van alle oorlogen, maar in het bijzonder van WOI, herdacht.
Zo groeide langzamerhand deze IJzertoren uit tot symbool van de Vlaamse strijders voor onafhankelijkheid van Vlaanderen.
Betekenis van de letters:
AVV = Alles Voor Vlaanderen
VVK = Vlaanderen Voor Kristus
www.ijzertoren.org

Tyne Cot Cemetery in Passendale:
= de grootste begraafplaats van de Commonwealth ter wereld.
= de belangrijkste herinnering aan de bloedige slag van Passendale. Tijdens het Britse offensief van  1917 vallen hier in 100 dagen tijd tienduizenden doden voor amper 8 km terreinwinst.
= wordt beheerd en onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission.
= tussen 1919 en 1921 brengen gespecialiseerde eenheden "Exhumation Companies" hier bijna 12.000 doden samen. Het merendeel is niet bij naam gekend.
= achteraan staat een vermistenmonument met 35.000 namen van vermiste Britten en Nieuw-Zeelanders die allen in de omgeving sneuvelden na 16.08.1917.
= het Tyne Cot Memorial geeft het vervolg van de namen op de Ieperse Menenpoort.
De Commonwealth War Graves Commission koos uit de meest gerenommeerde Britse architecten vier principal Architects om de kerkhoven te ontwerpen. Op elk Brits kerkhof ziet men een indrukwekkende altaarsteen of "Stone of Remembrance" en het christelijke kruis of  "Cross of Sacrifice". Tyne Cot werd ontworpen door Sir Herbert Baker. Onder het Cross of Sacrifice zit een Duitse bunker.
Alle kerkhoven die onder de verantwoordelijkheid vallen van de Commonwealth War Graves Commission worden onderhouden door speciaal opgeleide hoveniers. Iedere kandidaat hovenier dient speciale cursussen te volgen en een examen af te leggen ...
Meer info over Tyne Cot: www.passchendaele.be
Site van de Commonwealth War Graves Commission: www.cwgc.org


Deze dag kon niet anders eindigen dan met het bijwonen van de Last Post in Ieper.
De Menenpoort, ontworpen door Sit Reginald Blomfeld, werd in de jaren twintig gebouwd ter nagedachtenis aan alle gevallen Britten. En precies op deze plaats gezien hierlangs vele soldaten naar het front trokken ... velen om nooit meer terug te keren ...
In de muren staan de namen gebeiteld van 54.896 vermiste soldaten.
Elke avond om 20u organiseert de Last Post Association onder het Menenpoort Memorial de Last Post. Even voor 20u legt de politie het verkeer stil. Dan blazen de klaroeners van de vrijwillige Ieperse brandweer de sonnerie.
Deze korte plechtigheid gedenkt de duizenden die tijdens WOI in deze streek sneuvelden voor onze vrijheid, onafhankelijkheid en het herstel van de vrede.
www.lastpost.be

De laatste dag werd een bezoek aan Brussel. Op hun verzoek brachten we een bezoek aan Manneke Pis. Ook Jeanneke Pis werd niet vergeten. Zij is te bewonderen in een zijstraatje van de Rue des Bouchers.
Een adresje om niet te vergeten: Le Calalou: en leuk restaurantje in de Petite Rue des Bouchers met een Art Nouveau-tintje. Aan een leuk prijsje hebben we daar zeer smakelijk gegeten.
Meer info op www.visitbrussels.be)

De Koninklijke Serres:
Deze serres met een totale oppervlakte van 14.000 m2 bevinden zich aan de rand van het Koninklijk domein dat nu bijna 200 ha groot is.
In 1873 ontwierp architect Alphonse Balat (leermeester van Victor Horta) voor Koning Leopold II een serrecomplex dat aansloot bij het in klassieke stijl gebouwde Kasteel van Laken. De serres, stille getuigen van de belle epoque en de beginjaren van de art nouveau, kregen het silhouet van een glazen stad in een heuvelend parklandschap.
De serres zelf bevatten een uitzonderlijke collectie tropische, subtropische en mediterrane planten. Op die manier worden deze delicate planten beschermt tegen de grillen van het Belgische klimaat.
Elk jaar, in de lente, zijn de Serres van Laken gedurende een drietal weken voor het publiek toegankelijk. Die honderd jaar oude traditie wordt nog steeds behouden.
Niet alleen de planten, maar ook de serres zelf zijn zeker een bezoekje waard.
www.monarchie.be > paleis & patrimonium > Koninklijke Serres
Als afsluiter van deze dag, en om de dorstigen te laven en de vermoeide voeten te laten rusten, gingen we nog iets drinken op een terrasje aan de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Laken. In deze kerk bevindt zich de Koninklijke crypte die echter niet kan worden bezocht.

Alles bij elkaar dus een zeer gevulde week. Druk, maar met af en toe een rustpunt echt leuk.
Ik denk dat we er allemaal van genoten hebben.