Het eerste probleem was: waar kan ik de auto parkeren? Aan een deftige prijs?
Langs de Eeuwfeestlaan kan je hem overal kwijt. (Wat in het hoogseizoen waarschijnlijk niet het zal geval zijn) Maar dan moet je wel €7,50 betalen voor amper 3 uurtjes.
Volgens internet kon je je auto ook parkeren op de parking van Bruparck. Na nog een rondje Eeuwfeestlaan vond ik eindelijk de ingang. Hier kon ik de auto voor de rest van de dag parkeren voor €5,00. Dat vond ik al een redelijker prijs. En ik hoefde tenminste mijn uurwerk niet constant in de gaten te houden.
Volgende probleem: ik wou eerst Mini-Europa bezoeken. Het weer was niet zo schitterend en ik bezocht liever het Atomium in de regen dan Mini-Europa. Maar waar ligt dat nu eigenlijk. Nergens kon ik een aanduiding vinden. Onder het Atomium vond ik een infokantoor waar ze tickets verkochten. Gezien ik toch ook het Atomium wilde bezoeken, sloot ik mij aan in de rij. Ze zullen mij daar wel kunnen vertellen waar Mini-Europa ligt, dacht ik bij mezelf. En inderdaad, de ingang van Mini-Europa ligt naast de ingang voor Kinepolis en Bruparck.
Mini-Europa, Europa in het klein.
Het is werkelijk de moeite waard. Alle landen van de Europese unie worden via enkele bijzondere gebouwen weergegeven in een schaal van 1/25ste. Ieder monument is weergegeven tot in het kleinste detail. Neem dus zeker de tijd om alles goed te bekijken.
Telkens kan je ook een aanduiding vinden van het land, zijn hoofdstad, het aantal inwoners en het jaar van toetreding tot de Europese Unie. Druk je op de blauwe knop, dan hoor je hun volkslied.
Op andere plaatsen vind je ook van die blauwe knoppen. Als je erop drukt zet je iets in beweging (bv de uitbarsting van de vulkaan, de stier loopt een rondje in de arena, je breekt een stukje van de Berlijnse muur af, ...).
Leuk vond ik ook de voorstelling van de Chunnel, de tunnel onder de zee die Frankrijk verbindt met Groot Brittannië. Twee grote plexibuizen onder een "kanaal" met op de ene oever de Eifeltoren en op de andere oever de witte kliffen van Dover.
Hier had ik heel veel geluk met het weer. Af en toe viel er wel een druppeltje, maar meer ook niet.
Nu had ik de keuze: eerst een rustpauze met een kop koffie, of eerst naar het Atomium.
Gezien ik mijn twijfels had over de koffie uit zo'n automaat, ben ik gaan aanschuiven om het Atomium te bezoeken.
Toen ik vertrok om Mini-Europa te bezoeken stonden ze voor het Atomium meters aan te schuiven. Nu niet meer. Ik kon redelijk vlug aan mijn bezoek beginnen.
Het Atomium:
Dit monument was eigenlijk bestemd om maar enkele maanden te schitteren op Expo '58, maar dit reuzegroot ijzeratoom (vandaar ook zijn naam) trotseert al meer dan 50 jaar weer en wind.
Zoals gezegd is het Atomium een weergave van een ijzerkristal, maar dan 165 miljard keer vergroot. Het geheel bestaat uit 9 bollen, met een diameter van 18m, die onderling verbonden zijn door buizen, met een diameter van 3m30. In sommige buizen zitten roltrappen, in andere gewone trappen. Het geheel heeft een hoogte van 102m.
Normaal ga je eerst met de lift naar boven (deel 1 van het parcours) en doe je daarna het andere stukje te voet (deel 2 van het parcours). Ik heb eerst het stukje te voet gedaan en ben daarna gaan aanschuiven om met de lift naar boven te gaan.
Op niveau 1 en 2 (in de onderste bol) wordt meer uitleg gegeven over het Atomium en zijn geschiedenis aan de hand van reproducties van affiches en prospectussen die de onthaal-, hoffelijkheids- en promotiecampagnes rond Expo 58 weerspiegelen.
Een Wereldtentoonstelling is een grote wereldwijde samenkomst die om de vier jaar plaatsvindt en waarin alle landen een paviljoen opbouwen om er hun gebruiken en vakkennis te tonen. Zo was Expo 58 een echte promotiecampagne voor België.
Met een roltrap gingen we dan naar niveau 3 en 4. Hier werd getoond hoe ons leven toen werd gedomineerd door plastiek, het materiaal van de toekomst (dacht men toen). In een fel oranje worden allerlei gebruiksvoorwerpen tentoongesteld. Potten, dozen, stoelen, een bed, elektrische apparaten, tot zelfs kledij werd uit plastiek vervaardigd.
Met de trap ging het dan naar niveau 5. Hier gingen enkele foto's over de technische kant van het Atomium.
Afdalen naar niveau 6 ging opnieuw met de trap. Deze bol is voorbehouden voor scholen. Kinderen kunnen hier overnachten in, jawel, een bol binnenin een bol.
Ondertussen kon je door de raampjes een blik werpen op de stad rondom en op een andere bol.
Het laatste stukje ging opnieuw met een roltrap. Maar deze buis was voorzien van blauwe en rode lampen die om beurten aan en uit gingen. Echt spectaculair en moeilijk in woorden uit te leggen. Het deed me een beetje denken aan het lichtfestival in Gent.
Nu nog deel 2 van het bezoek. Na zo'n dik half uurtje aanschuiven kon ik met de lift naar boven. Aan een snelheid van 5 meter per seconde (of 18 km per uur) konden we in geen tijd van het mooie uitzicht genieten.
Maar ondertussen stonden de anderen al aan te schuiven om terug naar beneden te gaan en belemmerden zo het uitzicht door de ramen. Foto's nemen zat er dus niet in.
Gezien ik nog geen koffie-pauze had genomen besloot ik om naar het restaurant te gaan in de hoop daar toch ten minst een kop koffie te kunnen bemachtigen (desnoods met een stukje taart erbij). En jawel, enkel koffie kon. De ene helft van de bol was restaurant met tafeltjes en stoelen, aan de andere helft was een lange tafel tegen de buitenrand gevestigd waaraan je kunnen zitten op hoge barkrukken.
Daar kon je koffie krijgen, heel lekkere koffie. Ondertussen kon je genieten van het uitzicht (en ook even uitrusten want die vele uren slenteren en wachten kruipen in je benen). Door de lage bewolking en de regen was het uitzicht enigszins beperkt, maar toch nog spectaculair genoeg om even bij stil te staan.
Volgens internet kon je je auto ook parkeren op de parking van Bruparck. Na nog een rondje Eeuwfeestlaan vond ik eindelijk de ingang. Hier kon ik de auto voor de rest van de dag parkeren voor €5,00. Dat vond ik al een redelijker prijs. En ik hoefde tenminste mijn uurwerk niet constant in de gaten te houden.
Volgende probleem: ik wou eerst Mini-Europa bezoeken. Het weer was niet zo schitterend en ik bezocht liever het Atomium in de regen dan Mini-Europa. Maar waar ligt dat nu eigenlijk. Nergens kon ik een aanduiding vinden. Onder het Atomium vond ik een infokantoor waar ze tickets verkochten. Gezien ik toch ook het Atomium wilde bezoeken, sloot ik mij aan in de rij. Ze zullen mij daar wel kunnen vertellen waar Mini-Europa ligt, dacht ik bij mezelf. En inderdaad, de ingang van Mini-Europa ligt naast de ingang voor Kinepolis en Bruparck.
Mini-Europa, Europa in het klein.
Het is werkelijk de moeite waard. Alle landen van de Europese unie worden via enkele bijzondere gebouwen weergegeven in een schaal van 1/25ste. Ieder monument is weergegeven tot in het kleinste detail. Neem dus zeker de tijd om alles goed te bekijken.
Telkens kan je ook een aanduiding vinden van het land, zijn hoofdstad, het aantal inwoners en het jaar van toetreding tot de Europese Unie. Druk je op de blauwe knop, dan hoor je hun volkslied.
Op andere plaatsen vind je ook van die blauwe knoppen. Als je erop drukt zet je iets in beweging (bv de uitbarsting van de vulkaan, de stier loopt een rondje in de arena, je breekt een stukje van de Berlijnse muur af, ...).
Leuk vond ik ook de voorstelling van de Chunnel, de tunnel onder de zee die Frankrijk verbindt met Groot Brittannië. Twee grote plexibuizen onder een "kanaal" met op de ene oever de Eifeltoren en op de andere oever de witte kliffen van Dover.
Nu had ik de keuze: eerst een rustpauze met een kop koffie, of eerst naar het Atomium.
Gezien ik mijn twijfels had over de koffie uit zo'n automaat, ben ik gaan aanschuiven om het Atomium te bezoeken.
Toen ik vertrok om Mini-Europa te bezoeken stonden ze voor het Atomium meters aan te schuiven. Nu niet meer. Ik kon redelijk vlug aan mijn bezoek beginnen.
Het Atomium:
Dit monument was eigenlijk bestemd om maar enkele maanden te schitteren op Expo '58, maar dit reuzegroot ijzeratoom (vandaar ook zijn naam) trotseert al meer dan 50 jaar weer en wind.Zoals gezegd is het Atomium een weergave van een ijzerkristal, maar dan 165 miljard keer vergroot. Het geheel bestaat uit 9 bollen, met een diameter van 18m, die onderling verbonden zijn door buizen, met een diameter van 3m30. In sommige buizen zitten roltrappen, in andere gewone trappen. Het geheel heeft een hoogte van 102m.
Normaal ga je eerst met de lift naar boven (deel 1 van het parcours) en doe je daarna het andere stukje te voet (deel 2 van het parcours). Ik heb eerst het stukje te voet gedaan en ben daarna gaan aanschuiven om met de lift naar boven te gaan.
Op niveau 1 en 2 (in de onderste bol) wordt meer uitleg gegeven over het Atomium en zijn geschiedenis aan de hand van reproducties van affiches en prospectussen die de onthaal-, hoffelijkheids- en promotiecampagnes rond Expo 58 weerspiegelen.
Een Wereldtentoonstelling is een grote wereldwijde samenkomst die om de vier jaar plaatsvindt en waarin alle landen een paviljoen opbouwen om er hun gebruiken en vakkennis te tonen. Zo was Expo 58 een echte promotiecampagne voor België.
Met een roltrap gingen we dan naar niveau 3 en 4. Hier werd getoond hoe ons leven toen werd gedomineerd door plastiek, het materiaal van de toekomst (dacht men toen). In een fel oranje worden allerlei gebruiksvoorwerpen tentoongesteld. Potten, dozen, stoelen, een bed, elektrische apparaten, tot zelfs kledij werd uit plastiek vervaardigd.
Met de trap ging het dan naar niveau 5. Hier gingen enkele foto's over de technische kant van het Atomium.
Afdalen naar niveau 6 ging opnieuw met de trap. Deze bol is voorbehouden voor scholen. Kinderen kunnen hier overnachten in, jawel, een bol binnenin een bol.
Ondertussen kon je door de raampjes een blik werpen op de stad rondom en op een andere bol.
Het laatste stukje ging opnieuw met een roltrap. Maar deze buis was voorzien van blauwe en rode lampen die om beurten aan en uit gingen. Echt spectaculair en moeilijk in woorden uit te leggen. Het deed me een beetje denken aan het lichtfestival in Gent.
Nu nog deel 2 van het bezoek. Na zo'n dik half uurtje aanschuiven kon ik met de lift naar boven. Aan een snelheid van 5 meter per seconde (of 18 km per uur) konden we in geen tijd van het mooie uitzicht genieten.
Maar ondertussen stonden de anderen al aan te schuiven om terug naar beneden te gaan en belemmerden zo het uitzicht door de ramen. Foto's nemen zat er dus niet in.
Gezien ik nog geen koffie-pauze had genomen besloot ik om naar het restaurant te gaan in de hoop daar toch ten minst een kop koffie te kunnen bemachtigen (desnoods met een stukje taart erbij). En jawel, enkel koffie kon. De ene helft van de bol was restaurant met tafeltjes en stoelen, aan de andere helft was een lange tafel tegen de buitenrand gevestigd waaraan je kunnen zitten op hoge barkrukken.Daar kon je koffie krijgen, heel lekkere koffie. Ondertussen kon je genieten van het uitzicht (en ook even uitrusten want die vele uren slenteren en wachten kruipen in je benen). Door de lage bewolking en de regen was het uitzicht enigszins beperkt, maar toch nog spectaculair genoeg om even bij stil te staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten