Labyrinth

Vorige week heb ik even rondgelopen op de Gentse Feesten. Als je zo dicht bij Gent woont en je werkt in Gent, is het gemakkelijk om eventjes een nootje muziek of een alineaatje cultuur mee te pikken.

Ik heb me laten verleiden tot een rondleiding in het stadhuis. Daarbij heb ik het volgende geleerd:

De vloer in de pacificatiezaal werd gelegd in witte en zwarte stenen in labyrintvorm.
Ik dacht dat dergelijke oude labyrinten enkel in kerken voorkwamen. Niet dus.
In de pacificatiezaal werden vroeger vonnissen uitgesproken.
Volgens de gids werden sommigen veroordeeld tot het ondernemen van een bedevaart naar Santiago, Rome, of enig ander religieus oord. Indien zij om de één of andere reden deze bedevaart niet konden maken, mochten zij ook het labyrint volgen. Bij het volgen van de route keken zij dus onophoudelijk naar beneden. Wanneer ze in het middelpunt waren aangekomen en hun ogen opsloegen, zagen ze eerste het kruis in de vloer en pas dan de rechters.

Het labyrint is een eeuwenoud symbool en werd gebruikt voor allerlei rituelen. Vooral deze die verband hielden met inwijdingen in de geheimen van de aardegodin. Het symboliseert ook de levensweg met al zijn kronkels en omwegen. Telkens als je denkt dat je er bent, neemt het een onverwachte wending. Wanneer je de wendingen ziet als uitdagingen in plaats van beperkingen kan je de uitgang vinden.

Het klassieke labyrint is geassocieerd met het christendom en kan je in vele Europese kerken terugvinden. Het kruis in het centrum wordt dan een plaats om te mediteren, om het labyrint te ervaren.
Een beroemd voorbeeld is het labyrint in de kathedraal van Chartres. Wanneer je dit labyrint loopt, kom je meermaals in elk van de kwadranten terecht voor je het doel bereikt. En als je dan het centrum nadert zijn je verwachtingen meestal hoog gespannen omdat de roos het symbool is van verlichting.

Eén van de beroemdste labyrinten is dit onder het paleis van Koning Minos van Kreta. Bouwmeester Daedalus bouwde een ingewikkeld gangenstelsel waarin de Minotaurus leefde, een monster half mens half stier. Jaarlijks moesten zeven jongens en zeven meisjes geofferd worden aan deze Minotaurus.

Opgelet: een labyrint is geen doolhof, al worden de 2 woorden door elkaar gebruikt.
Een doolhof bestaat uit kronkels, bochten en doodlopende paden. Je moet voortdurend opletten om je weg te vinden naar binnen en terug naar buiten.
Een labyrint heeft slechts 1 pad: je volgt de kronkels naar het centrum en neemt dezelfde weeg terug naar buiten.

Conclusie: eigenlijk zijn het labyrint van koning Minos en dit in de vloer van de Pacificatiezaal dus doolhoven!