Weekendje Membre

Net thuis van een nieuw familieweekend en met een kop koffie nagenoten dmv de talrijke foto's.

Dit jaar gingen we naar Membre-sur-Semois, één van de 12 dorpen die samen de gemeente Vresse vormen. Dit gedeelte van de Ardennen wordt ook wel "Klein Naams Zwitserland" genoemd. Ontelbare beken banen zich een weg van de beboste hellingen naar de Semois en zorgen voor een waar paradijs voor wandelaars en fietsers.
De grootste dorpen zijn bij de rivier gebouwd en waren vroeger smokkellaarsdorpen, waar de tabak op de rug van speciaal getrainde honden over de Franse grens ging.
Bohan is het laatste dorpje op Belgische bodem waar de Semois doorstroomt. Over de grens schrijf je Semoy, al is de uitspraak dezelfde. Vandaar dat deze vallei ook wel "vallée de la fraude" (smokkelvallei) werd genoemd.

De Semois, een rivier met een fabelachtige geschiedenis.
Een typisch streekproduct van weleer was de" Tabac de la Semois", ook wel "Le Tabac des Brumes" (de tabak van de mist) genoemd. Zonder de Semois, die bekend staat om haar hardnekkige mistflarden, zou hier geen tabak kunnen groeien want de planten hebben vocht nodig om een goede oogst op te leveren.
Zo is de streek ook bezaaid met tabaksasten, of -eesten. Ze bestaan uit een houten frame gemaakt van palen en balken, de regenkant werd van planken voorzien. De ligging werd zo gekozen dat zon en wind er vrij spel hadden. Omdat deze asten tot het Bouwkundig Erfgoed gerekend worden, mogen ze niet afgebroken worden en kregen vele een nieuwe bestemming.
Op zijn hoogtepunt nam de tabaksteelt de hele Semoisvallei in beslag. Van Bohan tot Herbeumont telde men in 1925 zo'n 575ha plantages.
Na WOII, met de opkomst van de Amerikaanse filtersigaretten, verdween langzaam de tabaksteelt.

Vrijdag:

Onze vakantiewoning was opnieuw een woning met een geschiedenis, al ben ik dat pas later gaan beseffen. Jawel, opnieuw want in 2008 logeerden we in de Ferme du Passeur in Laviot (zie mijn blog "Herinneringen" - label 2008) en die woning had ook een hele geschiedenis.
De woning is gelegen Rue de Charleville 3 en volgens de archieven was op dat exacte adres een molen gelegen. (http://www.molenechos.org/molen.php?AdvSearch=2030)
Blijkbaar hebben ze er een mooie en comfortabele vakantiewoning van gemaakt.

Zaterdagvoormiddag: Laforêt
Door de vele gerestaureerde huizen staat Laforêt bekend als een van de mooiste dorpen van Wallonië. De straatjes zijn bijna uitsluitend volgebouwd met authentieke, leistenen panden en kleine boerderijen. Het is één van de zeldzame dorpen van de zuidelijke Ardennen dat het typische uitzicht van de vroegere dorpen behield.

Het belangrijkste gebouw in Laforêt is de kerk van Saint-Agathe uit 1779. Ga er zeker eens binnen. Het plafond is beschilderd door de plaatselijke kunstenaar Maurice Mergny in de stijl van Mondriaan en Picasso. Zeer verrassend ... maar niet echt mijn ding ...

Twee typische drinkbakken bewaken de toegang tot het dorp.

Beneden in de rue de Pont de Claies bevindt zich een geheel van kleine bouwwerken die een duidelijk beeld geven van de 3 functies van water in het vroegere plattelandsleven: de wasbakken (het grootste overdekte) bestemd voor het wasgoed, de met ijzer omringde drinkbak voor het vee en een overdekte waterput. Dit geheel staat op de monumentenlijst.

Op het einde van de straat zit pépé Crochet, een kikkerachtig heertje, met zijn pootjes in het water van een rond waterbekken. Hij waarschuwt de kinderen dat het water zeer verraderlijk kan zijn.
Hij kijkt voor zich uit naar l'Atelier Pinocchio, de werkplaats en het gezellig theater van een dame die het spelen met poppen nooit verleerde.
Hier start ook de wandeling der legenden, een korte familiewandeling van 2 km. Volgens het boekje is de wandeling ook voor wandelwagens en rolstoelen ... al moet je daarvoor wel goede arm- en rugspieren hebben, want de keipaadjes en woudwegen zijn soms erg steil. Deze wandeling is op kindermaat gemaakt want regelmatig staan er sprookjesfiguren (de een al wat beter geslaagd dan de andere).


Zaterdagnamiddag: Alle
Met z'n allen naar recrealle (www.recrealle.com). In dit recreatiecentrum kan je zowat alles doen. Er is een bowlingbaan, minigolf, tafeltennis, klimmuur, kajak en natuurlijk een speelplein voor de kleinsten.

Enige tijd geleden zag ik mensen op een Segway, gyropode heet dat in het Frans, en dat wou ik ook eens proberen.
Een Segway is een elektrisch aangedreven, zelfbalancerend eenpersoons vervoermiddel uitgevonden door Dean Kamen en sinds december 2001 geproduceerd in het Amerikaanse Bedford in Hew Hampshire.
In België is de Segway bij wet toegestaan, zowel op het fietspad (max. 18 km/u) als op het voetpad (zolang er niet sneller dan stapvoets wordt gereden).
Je bestuurt het apparaat door het verplaatsen van het lichaamsgewicht. Door naar voren te leunen ga je vooruit, door naar achter te leunen ga je achteruit. Hij stopt als je rechtop gaat staan. En dat is moeilijker dan je denkt.
Gelukkig konden we ter plaatse een mini-opleiding krijgen en een klein beetje oefenen.
Toen we de besturing onder de knie hadden, maakten we een ritje van zo'n 30 minuten rond het dorp. Bergop, bergaf, draaien, je kreeg alle kansen om je vaardigheid op te bouwen.
Het was een heel leuke ervaring en leuk om te doen als je met een klein groepje bent.

Zondagvoormiddag: Membre
Membre telt slechts 140 inwoners en is rustig gelegen tussen de beboste hellingen.
De naam is afgeleid van mam-a-ra, wat "rivier van de moedergodin" zou betekenen. Hier kruiste de Romeinse heirweg van Reims naar Keulen de Semois. Er is ook noch altijd een Chaussée Romaine, een Romeinse Steenweg.
Eventjes naar Membre zelf. Daar was een markt. Al is "markt" veel gezegd. Een kraampje met bloemen, eentje met groenten en fruit, eentje met braadkippen, eentje met een beetje streekproducten en eentje met keukenhanddoeken e.d. ... en dat was het ...

Zondagnamiddag:
Gezellig met z'n allen rond de feesttafel want onze 2 dertig-jarigen vergasten ons op een maaltijd. Een da's altijd gezellig met de ganse bende.
Wat later op de dag begonnen sommigen al terug naar huis te vertrekken. Tja, niet iedereen kon de maandag verlof krijgen.

Maandagvoormiddag:
Ontbijten, opruimen en vertrekken. Toch wou ik nog even genieten van het "staartje" van deze korte vakantie.
Dus heb ik nog een mooie wandeling gemaakt

in Laforêt op zoek naar de de "Pont de Claies".
Deze vlonderbrug is de laatste dergelijke brug in de vallei van de Semois. In het verleden was dit de enig manier voor de landbouwers en tabaksplanters om hun landerijen en vee aan de overkant te bereiken. Maar ze kan enkel gebruikt worden bij laag water en wordt dus telkens op het eind van de zomer afgebroken om de volgende lente terug te worden opgebouwd. Ik heb ze niet gevonden. Ze was nog niet heropgebouwd.

in Vresse op zoek naar "Le Belge", een nauwkeurige reconstructie van de locomotief van de eerste Belgische trein.
Op 30 december 1835 verliet de eerste Belgische locomotief de werkhuizen van Cockerill. Voor de 150ste verjaardag van de onafhankelijkheid van België hebben plaatselijke ambachtslui deze locomotief volledig in hout nagebouwd.
Vresse stond ook ook bekend als kunstenaarsdorp. Hét trefpunt van de schrijvers en schilders was het voormalige hotel "La Glycine", waar nu de toeristische dienst gevestigd is.
Ook de Sint-Lambertbrug, net buiten de dorpskom, is een wandelingetje waard. Met haar 3 onregelmatige bogen overspant ze niet de Semois, maar een zijriviertje, le ruisseau de Petit-Fays (ook wel Le Ruaumoulin genoemd). De legende wil dat Sint-Lambertus, patroon van Vresse, wou verhinderen dat Sint-Agatha, patrones van Laforêt, zieltjes zou komen winnen in zijn parochie. Daarom bouwde hij het bruggetje zo smal. Hij kon te paard gemakkelijk naar Laforêt, maar zij kon met haar koets niet naar Vresse ...

in Bohan op zoek naar "de beer van Bohan".
Aan die beer is een legende verbonden. Tijdens tijdens het transport van het Tatra gebergte in Slowakije naar de Koninklijke Zoo in Parijs ontsnapte in de lente van 1760 een bruine beer ter hoogte van Strassburg. Tijdens zijn zwerftocht vermoordde de beer verschillende mensen. Hij leek onoverwinnelijk. Plotseling dook hij op in de bossen rond de Semois. Een pelgrim die vaten bier transporteerde van Bouillon naar Bohan werd door de verschrikkelijke beer verrast. Hij opende 2 vaten en klom in een 100-jarige eik. De beer dronk zoveel bier dat hij insliep op de kar en gevangen werd. Ze hebben dan ook een donker bier van hoge gisting naar die beer vernoemd.
Na enig zoeken vond ik de beer aan de andere kant van de Semois.

Ze zullen mij vanavond niet moeten in slaap wiegen ...